ับไปทีละก้าวสมองของเขาสับสนมาก บางทีอาจเป็นเพราะเพิ่งได้ประสบกับช่วงประวัติศาสตร์อันน่าเศร้าและยิ่งใหญ่นั้นด้วยตนเอง ในความคิดของเขายังคงวุ่นวาย คิดถึงภาพเหล่าเทพของต้าเซี่ยที่หลอมรวมกับหลักศิลาราวกับผีเสื้อกลางคืนบินเข้ากองไฟไม่หยุดร่างของพวกเขาดูเหมือนจะแผ่รัศมีบางอย่างออกมา รัศมีนี้ไม่ได้มาจากพลังเทวะ แต่มาจากวิญญาณ……รัศมีนี้ไม่เกี่ยวกับคน เทพ หรือแม้แต่สิ่งของ แม้แต่บนตัวของดาบสามสิบล้านเล่มที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตามคำสั่งของเต้าเต๋อเทียนจุนเขาก็เห็นรัศมีแบบเดียวกันนี้รัศมีนั้นมาจากการอุทิศตน มาจากการเสียสละ มาจากความมุ่งมั่นและความแน่วแน่ในดวงตาของพวกเขาเมื่อต่อสู้เพื่อสรรพชีวิตเมื่อความคิดแผ่ขยายออกไป ในสมองของหลินชีเยี่ยก็ปรากฏภาพของผู้คนมากมายโจวผิงที่ยืนหยัดชูกระบี่ฟันเทพแม้จะอยู่ในสภาพใกล้ตายหน้ากากหวังที่ย้อนเวลากลับไปเดิมพันอายุขัยทั้งหมดเพื่อเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์หลูชิวที่ใช้พลังเกินขีดจำกัด ใช้เหรียญตราส่งข่าวจนเกือบตาย ช่วยชีวิตทั้งด่านเฉินหลงเฉินมู่เหยี่ยที่คืนชีพหลังความตาย ใช้ร่างอัศจรรย์เฝ้าปกป้องชางหนานเพียงลำพัง……รวมถึงนายพลโจวที่ในคืนฝนตกนั้น ได้ชักดาบฟันหน้ากากปีศาจ ช่วยชีวิตครอบครัวของตัวเองพวกเขาล้วนเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี บนร่างของพวกเขาแผ่รัศมีที่เจิดจ้าไม่แพ้เทพแห่ง ต้าเซี่ยหลินชีเยี่ยก็เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีเช่นกันแต่เขารู้สึกว่า……ตัวเองแตกต่างจากพวกเขาอยู
