ร้ที่สิ้นสุด ก้องกังวานไปทั่วหุบเขา“ซีหวังหมู่ วันนี้ข้าขอยืมกระบี่จากเทือกเขาคุนหลุนสักครั้ง”ซีหวังหมู่ที่กำลังสนทนากับหลินชีเยี่ยอยู่นั้น เงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตางามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย“ในที่สุดก็มาแล้ว……”“พระนาง เสียงนั้นคือ?”หลินชีเยี่ย มองไปรอบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยซีหวังหมู่ไม่ได้ตอบ เพียงแค่หันหลังกลับ มองไปยังเทือกเขากระบี่ที่ทอดยาวในระยะไกล แล้วเอ่ยเสียงดังว่า“เต้าเต๋อเทียนจุนแห่งต้าเซี่ย วันนี้มาขอยืมกระบี่จากเทือกเขาคุนหลุนเพื่อสังหารศัตรู……ผู้ใดประสงค์จะร่วมรบกับเต้าเต๋อเทียนจุน โปรดลุกขึ้น!”หวืด!!ทันทีที่เสียงของซีหวังหมู่ดังขึ้น เสียงกระบี่นับไม่ถ้วนก็ดังก้องเทือกเขาอันทอดยาว ตามด้วยแสงกระบี่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทีละสาย พุ่งไปทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็วจากเสียงกระบี่ที่ดังต่อเนื่องนี้ หลินชีเยี่ยสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงเจตจำนงในการสู้รบและความไร้จำนนที่แฝงอยู่ภายในกระบี่โบราณเหล่านี้บัดนี้พวกมันไม่ใช่แค่กระบี่อีกต่อไป แต่เป็นเหล่าทหารหาญที่ติดตามแม่ทัพออกศึก เพียงคำสั่งเดียว กระบี่นับหมื่นก็ส่งเสียงพร้อมกัน!ร้อยเล่ม… พันเล่ม… หมื่นเล่ม… แสนเล่ม..ล้านเล่ม……สิบล้านเล่ม…ในชั่วพริบตา แสงกระบี่มากมายก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับคลื่นแสงกระบี่ที่ไม่มีวันหมดสิ้น ม้วนตัวไปทางทิศตะวันตกสู่แอสการ์ด งดงามและทรงพลังอย่างยิ่ง!หลินชีเยี่ยยืนอยู่ใต้คลื่นแสงกระบี่ รู้สึกว่าตัวเองช่า
