ด้แม้แต่น้อย ทั้งหมดเบี่ยงผ่านร่างของเขาไปอย่างประหลาด เส้นผมที่ยุ่งเหยิงไม่กี่เส้นปลิวไสวตามลม ดูยุ่งเหยิงแต่เป็นระเบียบเขายกกระบี่ไม้ขึ้น ฟันไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เลือดสีดำของเทพพุ่งออกมา กระเซ็นลงบนบันไดหินแม้จะเผชิญหน้ากับการโจมตีของทวยเทพนอร์ส ฝีเท้าของเขาก็ไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย แต่กลับก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยจังหวะที่น่าอัศจรรย์ ทุกครั้งที่ฟันกระบี่ออกไป เทพจำนวนมากก็ล้มตายเบื้องหลังของเขา ดวงอาทิตย์สีขาวค่อยๆ ลอยขึ้นมาชึบ!แขนขวาของเทียร์ถูกตัดขาดด้วยแสงกระบี่ ร่วงกระแทกพื้น เขาพ่นเลือดสีดำออกมาอย่างแรง ก่อนจะร่วงหล่นลงมาจากยอดเขาเต้าเต๋อเทียนจุนก้าวออกไปหนึ่งก้าว ขึ้นสู่ขั้นบันไดสุดท้าย สีขาวดำที่ปกคลุมฟ้าดินก็สลายไปในที่สุด ดวงอาทิตย์สีแดงลอยอยู่เบื้องหลังของเขา ส่องแสงสะท้อนบันไดหินที่เต็มไปด้วยเลือดให้เป็นสีแดงฉานรองเท้าฟาง ชุดคลุมนักพรต ปิ่นปักผม กระบี่ไม้ กระทั่งบนร่างของเต้าเต๋อเทียนจุนไม่มีรอยเลือดแม้แต่น้อย เขาดูเหมือนนักพรตที่เพิ่งจุดธูปอาบน้ำ ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยออกมาจากร่างเขาถือกระบี่ก้าวเบาๆ เข้าไปในวิหารเทพ เงยหน้ามองชายชราตาเดียวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สีขาวสะอาด แล้วยิ้มน้อยๆ“โอดิน ข้าน้อย… มาสังหารท่านแล้ว”
