ขียวเดินอย่างไม่เร่งรีบบนซันเซ็ตสตรีตเป็นเวลาเกือบหนึ่งก้านธูป กลับไม่มีเทพองค์ไหนออกมาขัดขวาง ทำให้เขารู้สึกขบขันเล็กน้อย“ไม่แปลกใจเลยที่พวกเจ้ารอดพ้นจากการรุกรานของหมอกเมื่อร้อยปีก่อน……ฮึๆ”เต้าเต๋อเทียนจุนเยาะเย้ยเบาๆเขาขี่วัวผ่านซันเซ็ตสตรีตมาถึงเชิงเขาเทพ ที่ตั้งของวิหารสูงสุด กำลังจะขึ้นเขา ทันใดนั้นก็มีลำแสงนับไม่ถ้วนพุ่งมาจากขอบฟ้า กลายเป็นเทพนอร์สสวมเกราะยืนเรียงรายบนบันไดพันขั้นที่ทอดยาวขึ้นไปบนบันไดขั้นสุดท้าย ปรากฏร่างเทพแห่งสงคราม ‘เทียร์’ มือหนึ่งของเขาถือกระบี่ อีกมือถือโล่ศักดิ์สิทธิ์ กำลังจ้องมองเต้าเต๋อเทียนจุนที่เชิงเขาอย่างเย็นชา ดวงตาเปล่งประกายแห่งความมุ่งร้าย“ดูเหมือนว่าเทพนอร์สจะไม่ได้ขี้ขลาดทั้งหมดนี่นา” เต้าเต๋อเทียนจุนกระโดดลงจากหลังวัว ลูบเขาวัวเบาๆ แล้วยกมือขึ้นเรียก ทันใดนั้นกระบี่ไม้ก็พุ่งออกมาจากวิหารเทพบนยอดเขา ตกลงมาอยู่ในมือของเขาเขาสวมเสื้อคลุมสีขาวดำ มือถือกระบี่ไม้ เดินขึ้นบันไดอย่างสงบ“ฆ่ามันซะ!”เทียร์คำรามเบาๆ เหล่าเทพที่ยืนอยู่บนบันไดมองลงมาที่ชายในชุดนักพรต แล้วพากันกรูกันลงมา!แสงสว่างจากเทพมากมายระเบิดออกมาจากภูเขา เต้าเต๋อเทียนจุนถือกระบี่ด้วยมือเดียว สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขายกกระบี่ไม้ที่ดูเปราะบางขึ้น ในชั่วพริบตา โลกรอบข้างก็ถูกย้อมเป็นสีขาวดำอีกครั้งพลังเทวะสีขาวซีดและดำสนิทพุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรง แต่กลับไม่สามารถแตะต้องเขาไ
