และช่องว่างแคบๆ นี้มีความสูงเก้าเส้นพอดีนักพรตที่ดูธรรมดาผู้นี้ ทุกการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยความลึกลับน่าพิศวงเต้าเต๋อเทียนจุนเดินมา ปิ่นปักผมเอียงไปด้านข้าง เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงปลิวผ่านแก้ม เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยดวงตาใสกระจ่างดูเหมือนจะทะลุผ่านความว่างเปล่า สบตากับชายตาเดียวบนบัลลังก์ที่อยู่ห่างออกไปพันลี้เต้าเต๋อเทียนจุนเผยอริมฝีปาก ในชั่วขณะต่อมา เสียงของเขาก็ก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้าเหนือแอสการ์ด!“โอดิน ออกมาพบข้า!”เมื่อได้ยินเสียงนี้ เหล่าเทพทั้งหลายแห่งแอสการ์ดต่างสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขาหันไปมองที่สะพานรุ้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อเขามาจริงๆ หรือ?ภายในวิหารสูงสุด โอดินที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ สีหน้ายิ่งดูมืดครึ้มลงเรื่อยๆเขาวางมือทั้งสองข้างบนที่วางแขน ไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวแม้แต่น้อย ดวงตาข้างเดียวมองไปยังเต้าเต๋อเทียนจุนอย่างสงบนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนราวกับหินผาบนสะพานรุ้งเต้าเต๋อเทียนจุนถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก้าวเท้าที่หยุดเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าโทษข้าที่เสียมารยาท… บุกเข้าไปเยี่ยมเยียน”
