านประตูใหญ่ของวิหารที่เปิดอยู่ ตกกระทบลงบนกระดาษเมฆที่กำลังลุกไหม้ตอนนี้กระดาษเมฆถูกเผาไหม้เกือบหมดแล้ว เหลือเพียงตัวอักษรใหญ่หกตัว ‘ไท่ชิงเต้าเต๋อเทียนจุน’ ที่มุมขวาล่าง ค่อยๆ กลายเป็นเถ้าถ่านตามเปลวไฟที่ลุกโชน ปลิวว่อนอยู่ในวิหารบนบัลลังก์เทพ สีหน้าของชายชราตาเดียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย“โลกิ เจ้ากำลังทำอะไร?” ธอร์เห็นดังนั้น จึงขมวดคิ้ว“ไม่ใช่ข้า!” โลกิจ้องกลับอย่างดุดัน“หากไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร……”ธอร์พูดได้เพียงครึ่งประโยค ก็หยุดกะทันหัน เหล่าเทพที่อยู่ในที่นั้นราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง พร้อมใจกันหันไปมองนอกวิหารที่ขอบสุดของแอสการ์ด รองเท้าฟางคู่หนึ่งเหยียบลงบนสะพานที่แตกหักเบาๆรุ่งอรุณสีแดงฉานผุดขึ้นจากทิศตะวันออก ราวกับไฟป่าที่ลุกลาม ทันใดนั้นก็เผาไหม้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด!นักพรตคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีขาวดำ เดินมาอย่างไม่เร่งรีบ แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหวในสายลมแผ่วเบา ดูราวกับเป็นทั้งมนุษย์และเทพเจ้าไม่มีใครรู้ว่าเขามาจากไหน และไม่มีใครรู้ว่าเขาเข้ามาในสะพานสายรุ้งได้อย่างไร แต่เมื่อนักพรตผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นในความคิดของเทพในแอสการ์ด ราวกับเหล็กหลอมร้อนแดง ประทับลงในส่วนลึกที่สุดของหัวใจไท่ชิงเต้าเต๋อเทียนจุนนั่นคือ เทียนจุนแห่งต้าเซี่ยนักพรตผู้นั้นสวมรองเท้าฟาง ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะเหยียบลงบนสะพานสายรุ้ง แต่หากสังเกตอย่างละเอียดจะพบว่าเท้าของเขาลอยเหนือพื้นดินเล็กน้อย
