อยู่ใต้เท้า รองรับร่างกายของเขาพุ่งเข้าสู่หมอกอย่างไม่ลังเลเขาทะลวงผ่านปราการศักดิ์สิทธิ์ที่มองไม่เห็น ร่างกายหายไปในหมอกอย่างสมบูรณ์เมื่อเขาหายไป หลักศิลาเทพผู้พิทักษ์ทั้งเก้าค่อยๆ จางหายไปจากสายตาของโลกมนุษย์ ปราการศักดิ์สิทธิ์ล่องหนปกป้องต้าเซี่ยทั้งหมดตลอดกาล ป้องกันหมอกแห่งความตายไว้ภายนอกในโลกที่เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมที่พัดกระหึ่มไร้ที่สิ้นสุดร่างสีแดงเข้มยืนอยู่ข้างศพของตือโป๊ยก่ายและซัวเจ๋ง ยืนอยู่หน้าขอบหมอกอันยิ่งใหญ่ เหมือนรูปปั้นที่ยืนนิ่งอยู่กับที่หนึ่งนาที สองนาที……ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาไม่สามารถกลั้นความเจ็บปวดในใจได้อีกต่อไป เขาคำรามด้วยความโกรธ ต่อยลงบนพื้น หิมะฟุ้งกระจายขึ้นมา ใบหน้าที่บิดเบี้ยวดูน่ากลัวอย่างยิ่ง แสดงความรู้สึกหมดหนทางอย่างสมบูรณ์หลินชีเยี่ยคุกเข่าลงบนทุ่งหิมะ ในหัวเต็มไปด้วยภาพของเหล่าเทพต้าเซี่ยที่พุ่งเข้าสู่หลักศิลาเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ซีหวังหมู่ อวี้ติ่งเจินเหริน เฟิงตูต้าตี้ หยางเจี่ยน……ในหัวของเขายังคงก้องกังวานด้วยคำสาบานที่เต็มไปด้วยความตั้งใจจะตายที่ดังก้องฟ้าในที่สุด เขาเหมือนเห็นดวงตาของซุนหงอคงที่มีความหวังเล็กน้อย ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นภาพของความสิ้นหวังและพังทลาย“บัดซบ!!!” เขาฝังมือทั้งสองในหิมะหนา อ้าปากคำรามออกมาอย่างรุนแรงบ้าเอ๊ย!!บ้าเอ๊ย!!ทั้งๆ ที่เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้! ทำไมต้องมาเห็นทุกอย่างนี้ด้วยตาตัวเองด้ว
