ตึง!ร่างของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วกระแทกลงบนพื้นอย่างหนัก ร่างกายสั่นไหวก่อนจะมาถึงข้างกายร่างสองร่างนั้นเขาเห็นร่างที่เย็นเฉียบและตายตาไม่หลับอยู่ตรงหน้าของตือโป๊ยก่าย ทั้งร่างของเขาชะงักงันอยู่กับที่นั่นคือพระอรหันต์องค์หนึ่ง ผิวสีทองอ่อนๆ ตอนนี้ไม่มีความเปล่งปลั่งเหลืออยู่เลย คราบเลือดสีคล้ำปกคลุมทั่วร่างกาย พลังศักดิ์สิทธิ์ภายในร่างก็แตกสลายจนหมดสิ้น ตกลงสู่โลกมนุษย์ รอยกัดฉีกของสัตว์ร้ายมากมายเต็มไปทั่วร่างดูแล้วน่าสยดสยองมีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ตายตาไม่หลับ ยังคงเบิกกว้าง จ้องมองความว่างเปล่าตรงหน้าอย่างโกรธแค้น ราวกับเป็นพระพุทธรูปทองคำที่นั่งสมาธิเมื่อไต๋เสี่ยฮุดโจ้วเห็นเช่นนั้น ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น“พี่ลิง……” ตือโป๊ยก่ายที่คุกเข่าอยู่กับพื้นเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดปรากฏรอยยิ้มอันเศร้าสร้อย“เหล่าซัว… มรณภาพแล้ว”ร่างกายของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วสั่นเทาเล็กน้อย เขากำหมัดแน่น พลางตะโกนออกมา“เกิดอะไรขึ้น?”“ข้าบุกเข้าไปในหมอกเพื่อช่วยคน เหล่าซัวมาช่วยข้า แล้วก็ถูกปีศาจจำนวนมาก… แค่ก แค่ก แค่ก……”พูดยังไม่ทันจบ ตือโป๊ยก่ายก็ไออย่างรุนแรง ทุกครั้งที่ไอ เลือดจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากบริเวณเอวและท้องควันสีดำลอยออกมาจากปากที่มีเลือด ดูดกลืนพลังชีวิตของเขาม่านตาของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วหดเล็กลง เขายื่นมือออกไปโอบร่างของตือโป๊ยก่ายเข้ามาในอ้อมกอด ใบหน้าลิงโ
