บราณที่เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธศาสนาบิดเบี้ยวด้วยความกังวล“เจ้าบื้อ!”เขายื่นมือออกไปกดบริเวณเอวและท้องของตือโป๊ยก่ายที่เลือดไหลนองเป็นสาย แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดการสูญเสียพลังชีวิตของอีกฝ่ายได้“พี่ลิง……ข้า… อาจจะต้องลงไปอยู่เป็นเพื่อนเหล่าซัวแล้ว” ตือโป๊ยก่ายฝืนยิ้มอย่างเจ็บปวดบนใบหน้าที่ซื่อๆ ของเขา“หุบปากเดี๋ยวนี้!” ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วตะโกนลั่น รัศมีพุทธะรอบตัวระเบิดออกมาอย่างรุนแรง พุ่งเข้าสู่ร่างของตือโป๊ยก่ายอย่างบ้าคลั่ง พยายามรักษาชีวิตของอีกฝ่ายไว้ทว่าเขาไม่มีความรู้ในการรักษาและซ่อมแซม และควันสีดำที่ผสมอยู่ในบริเวณเอวและท้องของตือโป๊ยก่ายก็สามารถยับยั้งการไหลของพลังเทวะได้ นอกจากการใช้พลังบังคับให้ตือโป๊ยก่ายมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย“บ้าชิบ บ้าชิบ บ้าชิบ!” ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วเห็นสีหน้าของตือโป๊ยก่ายซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาสาปแช่งไม่หยุด ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันกลับไปมองด้านหลังอย่างรวดเร็วเขามองไปยังร่างที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มที่ยืนอยู่ไม่ไกล ราวกับจับเส้นฟางเส้นสุดท้ายได้ เขาตะโกนเสียงดัง“เจ้า! เจ้าเป็นศิษย์ของเหลาจู่! เจ้ามีวิธีรักษาบ้างหรือไม่?! วิธีอะไรก็ได้! แค่พอจะรักษาชีวิตเขาไว้ได้ ข้าจะพาเขาไปหา……”เขาพูดได้ครึ่งทาง แล้วก็หยุดกะทันหันเขามองไปทางศิลาเก้าแห่งในระยะไกลอย่างเหม่อลอย ประกายความหวังในดวงตากำลังมอดดับลงตอนนี้ เหล่าเทพทั้งหลายได้สละร่
