างกลายเป็นเสาศิลาไปแล้ว ทั่วทั้งดินแดนต้าเซี่ยไม่มีผู้มีพลังที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของตือโป๊ยก่ายได้อีกแล้ว……พวกเขาตายกันหมดแล้ว!แม้จะเป็นเช่นนั้น ดวงตาของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วก็ยังคงมีความหวังเล็กๆ หลงเหลืออยู่ เขามองไปยังหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาเปล่งประกายริบหรี่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ มองแววตาของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วที่เหมือนกำลังมองหาฟางเส้นสุดท้าย หัวใจของเขาปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกผิดที่ไม่เคยมีมาก่อนท่วมท้นหัวใจตัวเขา……ช่วยอีกฝ่ายไม่ได้แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ตรงหน้าไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว แต่ระหว่างพวกเขามีช่องว่างของเวลาร้อยปีคั่นอยู่ พวกเขาเป็นเพียงภาพฉายที่สร้างขึ้นโดยกระจกคุนหลุน พวกเขาไม่มีตัวตนอยู่จริงยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าหลินชีเยี่ยจะยืนอยู่ที่นี่จริงๆ เขาก็ไม่มีวิธีใดที่จะรักษาตือโป๊ยก่ายได้ อย่างมากก็แค่อาศัย‘ปาฏิหาริย์’ เพื่อประคองชีวิตของตือโป๊ยก่ายไว้เท่านั้น ในเวลานี้ที่เหล่าเทพของต้าเซี่ยล้มหายตายจากไปหมดแล้ว ไม่มีใครสามารถช่วยอีกฝ่ายได้อีกเขาอ้าปากพูด เสียงแหบแห้งและขมขื่น ค่อยๆ เอ่ยคำสามคำออกมา “ขอโทษด้วย……”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ประกายความหวังสุดท้ายในดวงตาของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วพลันดับวูบ เขาหันหน้ามองตือโป๊ยก่ายในอ้อมแขน น้ำตาสองสายไหลลงมาจากหางตาตือโป๊ยก่ายเห็นดังนั้น จึงฝืนยิ้มที่มุมปาก เขายื่นมือที่สั่นเทาออกมาลูบใบหน้าของไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว“พี่ล
