ิง… อย่าร้องไห้นะ… คราวนี้ข้าช่วยคนไว้ได้มากมาย ไม่ได้ทำให้คณะเดินทางของเราขายหน้า… แค่ก แค่ก…ข้าจะลงไปหาเหล่าซัวแล้ว ท่านกับอาจารย์ต้องเป็นพระพุทธเจ้าที่ดีนะ… การสละพลังศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นปีศาจ แม้จะหลีกเลี่ยงการถูกหมอกสังหารได้ และอยู่ในโลกมนุษย์คุ้มครองประชาชน แต่พลังก็จะอ่อนแอลงมาก และไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก… โลกนี้ สุดท้ายแล้วก็ต้องให้เทพเจ้ามาเปลี่ยนแปลง พี่ลิง ท่านกับอาจารย์เก่งกว่าพวกเรา อุตส่าห์บรรลุธรรมมาได้ ต้องมีชีวิตรอดจนถึงที่สุด มองดูอนาคตแทนข้าว่า… โลกนี้จะเป็นอย่างไร บางที… นี่อาจเป็นโชคชะตาของข้า”เมื่อสิ้นเสียง ประกายชีวิตสุดท้ายในดวงตาของตือโป๊ยก่ายพลันดับลง เขาปล่อยมือลงอย่างอ่อนแรง และหยุดหายใจอย่างสมบูรณ์ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วกอดร่างไร้วิญญาณไว้อย่างเหม่อลอย อ้าปากโดยไร้เสียง ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน อ้าปากส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นไปยังท้องฟ้าอันมืดมัว!“โชคชะตาบ้าอะไร!!”สายลมหิมะครวญครางบนพื้นดินสีเลือด ส่งเสียงครวญด้วยความเศร้าโศก เทพเจ้าองค์สุดท้ายแห่งต้าเซี่ย ทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างสิ้นหวัง ใช้กำปั้นทุบพื้นดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระบายความคลุ้มคลั่งในใจหมอกดำมืดนอกปราการศักดิ์สิทธิ์ ม้วนตัวอย่างเงียบงัน เงาร่างของสิ่งลี้ลับจำนวนมากเคลื่อนไหวอยู่ในหมอกเห็นเค้า
