โครงเลือนรางกำปั้นที่ทุบพื้นดินหยุดชะงักกะทันหัน เขาเบิกตากว้าง จ้องมองหมอกตรงหน้าอย่างดุดัน สีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกเขายื่นมือออกไป คว้าชายจีวรสีทองของตัวเอง ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธแค้นและไม่ยอมแพ้ “พระพุทธเจ้า…พระพุทธเจ้า! ไปตายซะ พระพุทธเจ้า!! ปกป้องโลกมนุษย์ไม่ได้ ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้… จีวรและตำแหน่งพระพุทธเจ้าของข้า มันมีประโยชน์อะไร!!”ในดวงตาของเขาปรากฏประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว มือออกแรงดึงขอบจีวร ค่อยๆ ฉีกมันออก!แสงสีทองของพระพุทธเจ้าพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากลำคอ ขณะที่มุมหนึ่งของจีวรค่อยๆ แตกสลาย ไอปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย ผสมปนเปกับรัศมีพุทธะสิ่งที่เขาฉีกไม่ใช่แค่จีวรผืนหนึ่ง แต่เป็นผลแห่งการบำเพ็ญเพียรในพุทธศาสนาที่เขาต้องฝ่าฟันอุปสรรคนับพันนับหมื่นกว่าจะสำเร็จ!ฉึก!!พร้อมกับเสียงดังเบาๆ มุมหนึ่งของจีวรถูกเขาฉีกออกอย่างรุนแรง เขากระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาขวาที่เคยเปล่งประกายทองของพระพุทธเจ้า กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด ไอปีศาจอันดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากครึ่งร่างของเขา
