หลินชีเยี่ยอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อวี้ติ่งเจินเหรินก็กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าหาศิลาที่ทะลุฟ้านั้นอย่างรวดเร็ว“อวี้ติ่งเจินเหรินแห่งต้าเซี่ย รับพระบัญชาของเทียนจุน ขอสละพลังของตน เพื่อคุ้มครองประชาชนต้าเซี่ย ให้สงบสุขตลอดกาล!”เมื่อสิ้นเสียง ร่างของอวี้ติ่งเจินเหรินก็พุ่งเข้าสู่ศิลา พลังเทวะมากมายปั่นป่วนและกวาดไปทั่ว แล้วหายวับไปในชั่วพริบตาตอนนี้ หลักศิลาที่ทะลุฟ้านั้นได้สูงเสียดฟ้าแล้ว มองเห็นเค้าโครงเงาของยอดศิลาได้เลือนรางเหลือเพียงพลังเทวะอีกน้อยนิด หลักศิลาที่ทะลุฟ้านี้ก็จะสมบูรณ์แบบริมฝีปากของหลินชีเยี่ยเผยอเล็กน้อย เขามองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน พูดอะไรไม่ออกสักคำในตอนนั้นเอง เขารู้สึกได้อย่างไวว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องมาที่ตัวเขาหลินชีเยี่ยหันไปมองหยางเจี่ยนยืนอยู่หลังร่างกายทิพย์ เสื้อคลุมสีเงินพลิ้วไหวตามสายลม เขาจ้องมองหลินชีเยี่ยอยู่นาน แล้วค่อยๆหันหน้าไปมองเงาของศิลาสีดำนั้น ใบหน้าที่เย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งปรากฏรอยยิ้มบางๆ“ที่แท้ นี่คือความจริงของการเข้าสู่วัฏสงสารของข้าสินะ……” ดวงตาของเขาไม่มีความเสียใจแม้แต่น้อย แต่กลับเปล่งประกายด้วยความโล่งอก เขาพึมพำกับตัวเอง “นับเป็นจุดจบที่ไม่เลว”“อาจิ้น……หยางเจี่ยน!”หลินชีเยี่ยมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น หัวใจของเขาบีบรัด เขาพุ่งตัวไปข้างๆ หยางเจี่ยนโดยสัญชาตญาณ ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของอีกฝ่ายฝ่ามือของเขาทะลุผ่านไปราวกับไม่มีอะไรอยู
