่ จับได้แค่ความว่างเปล่าหลินชีเยี่ยร่างกายสั่นสะท้านเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านข้างหู หยางเจี่ยนสวมเสื้อคลุมสีเงิน ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเช่นนี้ มองดูความดิ้นรนในดวงตาของเขาอย่างเงียบงัน แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน“ดูเหมือนว่า เจ้าจะห่วงใยน้องชายของเจ้าจริงๆ ภพหน้าได้มีพี่ชายแบบเจ้า นับเป็นโชคดีจริงๆ เมื่อเป็นเช่นนี้ แม้จะต้องเข้าสู่วัฏสงสารอีกครั้ง……จะกลัวไปทำไม?”เขาหันหลังกลับ จ้องมองหลักศิลาปกป้องประเทศที่ขาดไปเพียงมุมเดียว มือถือทวนสามแฉก เงาหลังอันสง่างามราวกับจะค้ำจุนท้องฟ้าอันมืดมิดทั้งผืน“พี่ชาย เจ้ากับข้า……เจอกันใหม่ในภพหน้า” เมื่อสิ้นเสียง รอบตัวเขาก็ปะทุออกมาเป็นแสงสีเงินจ้า ทั้งร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังเสาศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่สูงเทียมฟ้านั้นอย่างรวดเร็ว“หยางเจี่ยน เอ้อร์หลางเจินจวินแห่งต้าเซี่ย ขอรับพระบัญชาของเทียนจุน ขอสละพลังของตน เพื่อคุ้มครองประชาชนต้าเซี่ย ให้สงบสุขตลอดกาล!”เสียงของหยางเจี่ยนดังกึกก้องราวฟ้าร้อง กระหึ่มไปทั่วท้องฟ้า ขณะที่ร่างของเขาเข้าไปเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของเสาศิลาศักดิ์สิทธิ์จนสมบูรณ์ตูม!ได้ยินเสียงทุ้มดังออกมา พลังเทวะอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากเสาศิลาศักดิ์สิทธิ์มือที่หลินชีเยี่ยยื่นออกไปค้างอยู่กลางอากาศ เขามองพลังเทวะที่พุ่งขึ้นฟ้านั้นอย่างเหม่อลอย ราวกับรูปปั้นที่ไม่ขยับเขยื้อนในใจของเขาเหมือนขาดบางอย่างไป จู่ๆ ก็รู้สึกว่างเปล่า……ดวงตา
