ทำไมเหล่าเทพต้าเซี่ยถึงไม่ปรากฏตัวมาร้อยปี?”ไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจ “ร้อยปีมานี้ พวกเขาอยู่ที่นี่ตลอดจริงๆ”ฟางโม่และหลูเป่าโย่วมองไปยังหลักศิลาในระยะไกล จมอยู่ในความเงียบก่อนหน้านี้ พวกเขารู้ว่าต้าเซี่ยรอดพ้นจากการรุกรานของหมอกปริศนา ล้วนเกี่ยวข้องกับเหล่าเทพต้าเซี่ย แต่ไม่รู้รายละเอียด จนกระทั่งตอนนี้ พวกเขากลายเป็นพยานของประวัติศาสตร์ ตอนนี้จึงเข้าใจเบื้องหลังอย่างแท้จริงที่พวกเขาสามารถเกิดและเติบโตอย่างปลอดภัยได้ ก็เพราะร้อยปีก่อน เหล่าเทพต้าเซี่ยนับไม่ถ้วนใช้วิชาและร่างกายของตน สร้างกำแพงอัศจรรย์ขึ้นมาเพื่อปกป้องพวกเขาวันแห่งการหลุดพ้น ก็คือวันสิ้นสุดของเหล่าเทพต้าเซี่ยเอี๊ยดรองเท้าบู๊ตเหยียบลงบนหิมะที่ทับถมหนา เสิ่นชิงจู่ทิ้งก้นบุหรี่ในปาก เดินอย่างสงบไปด้านหลังของทั้งสองดวงตาคู่นั้นมองไปยังที่ไกลอย่างสงบ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก “พวกมือใหม่”“ครับ!”“……ทำความเคารพ”เสิ่นชิงจู่ยืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น ยกแขนขวาขึ้นอย่างเงียบงัน ทำความเคารพเทพเจ้าต้าเซี่ยอย่างเป็นทางการสายลมหิมะพัดผ่านแก้มของเด็กหนุ่มทั้งสอง พวกเขามองเห็นประกายในดวงตาของเสิ่นชิงจู่ ชะงักไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงรู้สึกตัว หันหลังไปทางเหล่าเทพต้าเซี่ย แล้วทำความเคารพอย่างจริงจังทหารใหม่คนแล้วคนเล่าปีนขึ้นมาจากขอบหน้าผาอย่างโซเซ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่างก็ชะงักอยู่กับที่หลังจากรู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของเพื่อน พวกเขาก็จ้องมองเงาของ
