สีหน้าของทูตพุทธพิธีดูไม่ดีเอาเสียเลย“ท่านเจินเหริน ข้ามีความคิดหนึ่ง……” เขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่พูดได้เพียงครึ่งเดียว อีกเสียงก็ดังขึ้นมาอย่างตื่นเต้นจากข้างๆ“ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่ใหญ่มาแล้ว!”คนพูดเป็นอรหันต์กายาทองคำสวมจีวรสีขาว เขามองไปทางเมฆพลิกกายที่กำลังลงมาอย่างรวดเร็วบนท้องฟ้าในระยะไกล ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดีดวงตาของทูตพุทธพิธีสว่างวาบ เขายืนขึ้นทันที“พี่ลิง!! พี่ลิง พวกเราอยู่นี่!”เขาดูเหมือนจะลืมสถานะทูตพุทธของตัวเอง โบกมือทั้งสองข้างอย่างตื่นเต้น ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้นปรากฏท่าทางน่าเอ็นดูไต๋เสี่ยฮุดโจ้วสวมจีวรลงมาตรงหน้าพวกเขา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เจ้าบื้อ เหล่าซัว พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”“ไม่ พวกเราสบายดีมาก พี่ลิง แล้วท่านอาจารย์เล่า?” ทูตพุทธพิธีมองไปด้านหลังอย่างสงสัย“ท่านอาจารย์ไปทางทิศใต้แล้ว ที่นั่นหมอกมาเร็วกว่า” ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วตอบกลับ ดวงตาสีทองสดใสมองไปยังหมอกดำมืดที่อยู่ไม่ไกล ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขนทั่วร่างกายลุกชันขึ้น“หมอกช่างชั่วร้ายจริงๆ……” เขาพึมพำ“ต้าเซิ่ง รีบคิดหาวิธีหยุดหมอกเถอะ” เทพเจ้าแห่งสายฟ้าและมารดาแห่งสายฟ้าบินมาอย่างรีบร้อน “พวกเราลองทุกวิธีแล้ว แต่ก็ไม่สามารถจัดการกับหมอกนี้ได้……หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ชาวบ้านแถวนี้จะต้องเดือดร้อนแน่”ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วยืนอยู่บนพื้นดินที่รกร้าง เงยหน้ามองขึ้นไป หมอกสีดำที่เต็มไปทั่วท้องฟ้าและพื้นดินกำล
