ังม้วนตัวพุ่งเข้าหาร่างของเขา แสงสว่างทั้งหมดถูกหมอกกลืนกินจนหมดสิ้น ราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่บดบังฟ้าดิน แยกเขี้ยวอันน่าสะพรึงกลัวใส่สรรพสิ่งต่อหน้ามัน ร่างของเหล่าเทพทั้งหลายช่างเล็กจ้อยราวกับเม็ดทรายลมพายุพัดกระหน่ำพาเอาทรายฟุ้งกระจาย ทำให้จีวรของไต๋เสี่ยฮุดโจ้วส่งเสียงดังสะบัด เขาแค่นเสียงเย็นชาดวงตาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้“ข้าอยากรู้นักว่า……นี่มันปีศาจร้ายอะไรกันแน่!”เขาก้าวไปข้างหน้า พลังเทวะอันทรงพลังผสมผสานกับรัศมีพุทธะพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกาย ในชั่วพริบตาก็รวมตัวกันเป็นร่างลิงยักษ์ที่เปล่งประกายรัศมีพุทธะ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากพื้นดินอันรกร้าง ราวกับยักษ์ที่ยืนค้ำฟ้า ค้ำยันท้องฟ้าอันมืดมัวขนบนร่างของลิงยักษ์แห่งพุทธะนั้นชัดเจนทุกเส้น ปลิวไสวตามลมพายุ มันคำรามใส่หมอกดำตรงหน้า ทำให้ภูเขาเตี้ยๆ รอบข้างแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!หลินชีเยี่ยยืนอยู่ข้างซีหวังหมู่ ได้เห็นการปรากฏตัวของลิงยักษ์แห่งพุทธะด้วยตาตัวเอง รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยนี่คือพลังในช่วงที่ไต๋เสี่ยฮุดโจ้วประสบชัยชนะทั้งหมดสินะ……เพียงแค่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็ทำให้คนรู้สึกหวั่นไหวแล้ว แต่เมื่อเทียบกับ [ร่างทิพย์เทียมฟ้า] ของซุนหงอคงในโรงพยาบาล แม้ว่าร่างอวตารลิงตรงหน้านี้จะทรงพลัง แต่หลินชีเยี่ยรู้สึกว่ายังขาดบางอย่างไปร่างอวตารลิงยื่นมือออกมา บีบที่ข้างหู ทันใดนั้นกระบองสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา ยืดยาวออกอย่างรวด
