หน่วยป้องกันชายแดนคาอวี้เสินซูเจ๋อนั่งอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าของอาคารหอพัก ห่อตัวด้วยเสื้อคลุมทหารตัวหนา มองไปยังเทือกเขาที่ทอดยาวในระยะไกลอย่างเหม่อลอย“ฉันว่าแล้ว ทำไมหานายในหอพักไม่เจอ ที่แท้ก็แอบมาอยู่คนเดียวที่นี่เอง”เสียงของเคอจ่างหลินดังมาจากด้านหลัง เขาเดินมาข้างๆ ซูเจ๋อ ตบไหล่เบาๆ แล้วนั่งลงข้างกาย “ปกติเวลานี้นายควรจะนอนหลับสบายอยู่บนเตียงแล้วไม่ใช่เหรอ? วันนี้มีเรื่องกังวลอะไรหรือเปล่า?”ซูเจ๋อยิ้มอย่างจนใจ “ก็นับว่าใช่… ผมแค่คิดถึงแม่นิดหน่อยน่ะ”เคอจ่างหลินมองเขาเงียบๆ รอให้พูดต่อ ในตอนนี้ การเป็นผู้ฟังที่ดีเหมาะสมกว่าการเป็นผู้ให้คำแนะนำมาก“สมัยก่อนนะ แม่ผมเก่งมาก เธอเป็นตำรวจที่ดีที่สุดในเมืองของเรา ทั้งสวยทั้งเก่งต่อสู้ ตำรวจชายสองสามคนรวมกันยังสู้เธอไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดคือ เธอยังทำอาหารเก่งมากด้วย ผมบอกคุณเลยนะ เล่าปิ่งที่แม่ผมทำ ไม่ได้แย่กว่าที่อาน่าของคุณทำหรอก จริงๆ นะ”ซูเจ๋อราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากปรากฏรอยยิ้ม “สมัยนั้น ในสถานีตำรวจเมืองเราและเมืองข้างๆ อีกหลายเมืองต่างก็เล่าลือกันว่า เธอเป็นนางฟ้าตำรวจ เทพแห่งการทำอาหาร สิ่งที่ผมกับน้องสาวชอบที่สุดตอนนั้นก็คือการประชุมผู้ปกครอง คุณไม่รู้หรอกว่า ตอนที่แม่ผมสวมชุดตำรวจเดินเข้าห้องเรียนอย่างสง่างามนั้น มันดูเท่แค่ไหน ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่ผมสอบได้คะแนนท้ายๆ ห้อง กลับบ้านไปก็ต้องโดนตีอย่างหนัก แต่มันก็คุ้มค่า เพราะสำ
