หรับผมแล้ว การประชุมผู้ปกครองแบบนี้ก็เพื่อโอ้อวดแม่นั่นแหละ”รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเจ๋อสดใสขึ้นเรื่อยๆ เขานั่งยิ้มเหมือนคนโง่อยู่นาน ก่อนจะจมอยู่ในความเงียบ“แล้วต่อมาล่ะ?” เคอจ่างหลินอดถามไม่ได้“ต่อมา เธอก็เสียชีวิต ถูกพ่อค้ายาเสพติดยิงเข้าที่หัวใจในระหว่างการปะทะ ไม่ทันได้เข้าห้องฉุกเฉินด้วยซ้ำ”เคอจ่างหลินยืนตะลึงอยู่กับที่ซูเจ๋อมองไปไกล สูดหายใจลึก ดวงตาฉายแววขมขื่น “หลังจากแม่ของผมประสบเหตุ ผมกับน้องสาวก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันเอง อาศัยเงินช่วยเหลือจากรัฐและนโยบายสิทธิพิเศษต่างๆ ก็ยังพอประทังชีวิตได้ ในช่วงนั้น ผมค่อยๆ หดหู่ลงไม่ไปเรียนหนังสือ อยู่แต่ในบ้านกินๆ นอนๆ เหมือนคนไร้ค่า แต่น้องสาวผมกลับเปลี่ยนไปเหมือนคนละคน ตอนเด็กๆน้องชอบวาดรูปและเต้นลีลาศ เธอเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย พูดจาก็อ่อนหวาน แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น เธอเริ่มสนใจกีฬาเอ็กซ์ตรีม เธอไปปีนเขาด้วยมือเปล่า ข้ามทะเลทราย กระโดดร่ม……เรื่องนี้ผมถึงกับทะเลาะกับเธอหลายครั้งคุณรู้ไหม เมื่อก่อนเธอไม่เคยทะเลาะกับผมเลย ตอนนี้ความดื้อรั้นในตัวเธอ สายตาของเธอ ยิ่งเหมือนแม่ของผมในอดีตมากขึ้นเรื่อยๆ ครั้งนี้เมื่อได้รับคำสั่งจากหน่วยพิทักษ์……เอ่อ ได้รับคำสั่งจากกองทัพก็เช่นกัน เธอสะพายกระเป๋าโดยไม่ลังเลเลย พร้อมที่จะแบกรับหน้าที่ที่หนักกว่าเดิมเหมือนแม่ในอดีต เพื่อปกป้องผู้คนให้มากขึ้น”ซูเจ๋อหยุดชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจยาว “แต่ผมไม่อยากให้เธ
