งรวดเร็วอยู่เบื้องหน้าหมอกหนาหยางเจี่ยนค่อยๆ หลับตาลง แล้วพูดอย่างสงบว่า“ต้าเซี่ยประสบภัยพิบัติ เหล่าเทพประสบเคราะห์กรรม ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือภาพมายา หากในยามนี้เรากลัวและถอยหนี เราจะต่างอะไรกับหนู? หากนี่คือชะตากรรมของข้า ไม่ว่าจะตกสู่วงจรเวียนว่ายตายเกิดหรือร่างดับสูญก็ตาม……แม้จะต้องเผชิญซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันนับหมื่นครั้ง ข้าก็จะไปเผชิญหน้ามัน”เมื่อกล่าวจบ รอบตัวหยางเจี่ยนก็ปะทุแสงสว่างสีเงินจ้า ร่างทั้งร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งไปทางหมอกที่กำลังรุกคืบเข้ามาจากชายแดนทางทิศตะวันตกนาจาถอนหายใจแล้วเหาะตามไปติดๆหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มขมขื่น เขาอยากจะตามไปด้วย แต่แล้วก็เปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังยอดเขากงเก๋อแทนแม้จะไม่รู้ว่าภาพฉายแห่งกาลเวลานี้จะครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางแค่ไหน แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ยอดเขากงเก๋อที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่น่าจะอยู่ในขอบเขตของภาพฉายด้วย ต้องรู้ว่าที่นั่นยังมีทหารใหม่จำนวนมากแม้ว่าภาพฉายเองจะไม่ส่งผลกระทบต่อความเป็นจริง แต่เขาก็ต้องไปรักษาสถานการณ์ให้มั่นคงก่อน มิฉะนั้นหากเกิดความวุ่นวายขึ้นมา ใครจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น……ยอดเขากงเก๋อขอบของภาพฉายแห่งกาลเวลาเคลื่อนผ่านยอดเขาอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมทั้งภูเขาและที่ราบสูงโดยรอบทั้งหมดอันชิงอวี๋ที่เพิ่งตัดเล็บเสร็จ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงบางสิ่ง เขาขมวดคิ้วมองออกไปนอกเต็นท์ที่มีแต่ภูเขาหิมะอันกว้าง
