ใหญ่ในดวงตาฉายแววหม่นหมอง[เกิดอะไรขึ้นเหรอ?]เจียงเอ่อร์สังเกตเห็นความผิดปกติในสีหน้าของอันชิงอวี๋ จึงถามด้วยความสงสัย“มีบางอย่างไม่ถูกต้อง……” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ เขาลุกขึ้นยืน เปิดม่านเต็นท์และเดินออกไปทันทีที่ออกมา แสงสว่างสองสายพลันพุ่งผ่านเขาไป มุ่งหน้าไปทางชายแดนด้านตะวันตกอย่างรวดเร็ว ในความพร่ามัว เขาสามารถเห็นว่านั่นคือเงาของเทพสององค์ที่สวมเกราะทองเมื่อเห็นภาพนั้น อันชิงอวี๋ก็ชะงักอยู่กับที่‘นั่นคือ……เทพต้าเซี่ย?’ไป๋หลี่พั่งพั่งและเฉาเยวียนรีบตามหลังออกมาจากเต็นท์ ในขณะเดียวกัน บนท้องฟ้าทางทิศตะวันออก ก็มีรุ้งหลากสีหลายสายพุ่งผ่านไปอย่างต่อเนื่องรุ้งเหล่านั้นแผ่คลื่นพลังจิตที่น่าสะพรึงกลัว บางสายเป็นชายชราหนวดขาว ขี่นกกระเรียน บางสายเป็นนักพรตแบกดาบเหยียบเมฆมงคล พวกเขาพุ่งผ่านท้องฟ้าเหมือนฝนดาวตก ทำให้ทั้งสามคนยืนตะลึงอยู่กับที่“ทะ… เทพต้าเซี่ย? มีเทพต้าเซี่ยมากมายขนาดนี้เลยเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอุทานด้วยความตกใจ “สงครามเทพเต็มรูปแบบเริ่มขึ้นแล้วเหรอ? สนามรบอยู่ที่ไหน?”“ดูนั่นสิ!”เฉาเยวียนยื่นมือออกไปชี้ไปทางทิศตะวันตกคนที่เหลือหันมองตาม ม่านตาของพวกเขาหดเล็กลงทันทีหมอกที่เคยถูกกั้นไว้ด้วยกำแพงที่มองไม่เห็นได้หายไปแล้ว ประมาณสิบกิโลเมตรออกไป มีหมอกหนาทึบกว่าที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อนหลายสิบเท่า กำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ชายแดนต้าเซี่ย ความรู้สึกกดดันที่ไม่เคยมีม
