พื่อที่จะฉายภาพของวันแห่งการหลุดพ้นนั้นซ้ำอีกครั้ง‘ภาพที่เกิดขึ้นในคุนหลุนนั้นเป็นยังไงกันแน่?!’‘พระนางต้องการทำอะไรกัน?’……บึงเหยา วังเซียนเมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างเร่งรีบของจื่อเหวยซิงจวินจากนอกวัง ร่างแยกของซีหวังหมู่ที่นั่งอยู่เพียงลำพังในวังที่เงียบสงัดก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นดวงตาที่เย็นชาคู่นั้นสะท้อนภาพของท้องพระโรงอันว่างเปล่าไร้ผู้คน ในดวงตาที่เงียบสงบราวกับผิวน้ำในทะเลสาบ ในที่สุดก็เกิดระลอกคลื่นขึ้น มือขาวของนางค่อยๆ งอนิ้ว กำแน่นเป็นกำปั้นย้อนรำลึกถึงความจนใจ ความขมขื่น ความเจ็บปวด และความโกรธแค้น เธอรู้ดีว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเทือกเขาคุนหลุนล้วนเป็นเพียงภาพฉายของกาลเวลาที่ถูกจับภาพโดยกระจกคุนหลุน แต่ในชั่วขณะที่ได้ยินประโยคนี้ เธอก็ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้แม้จะผ่านไปร้อยปีแล้ว ความเจ็บปวดและความเกลียดชังที่ฝังรากลึกในใจก็ยังไม่ได้ลดน้อยลงแม้แต่น้อย กลับกันยิ่งเวลาผ่านไป มันกลับยิ่งรุนแรงขึ้นแต่ทุกสิ่งตรงหน้านี้ก็เป็นเพียงภาพฉายเท่านั้นและเธอก็เหมือนกับหลินชีเยี่ย ในฐานะผู้สังเกตการณ์นอกกาลเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ที่กำหนดไว้แล้วได้สิ่งที่เธอทำได้มีเพียงการเปลี่ยนแปลงอนาคตเท่านั้นร่างแยกของซีหวังหมู่ค่อยๆ หลับตาลง ในความว่างเปล่าเหนือวังเซียน กระจกคุนหลุนบานหนึ่งค่อยๆ หมุน หญิงงามในชุดเทพสีม่วงดิ้นทองยืนลอยอยู่กลางเวหา มือข้างหนึ่งยกขึ้น
