ร่ายคาถา มองลงมายังเทือกเขาซ่อนกระบี่เบื้องล่างพึมพำเบาๆ“พลังวิญญาณเป็นตัวนำ จิตวิญญาณเป็นคมกระบี่ จำนงศึกหล่อหลอมกระบี่ให้คม……”พร้อมกับเสียงพึมพำของเธอ กระบี่โบราณมากมายในเทือกเขาเทือกเขาคุนหลุนก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงนอกวังจื่อเวยซิงจวินเห็นว่าซีหวังหมู่ไม่ตอบสนอง จึงตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะสูดหายใจลึก แล้วตะโกนสุดแรงอีกครั้ง“ขอให้พระนางออกมาจัดการ! ควบคุมสถานการณ์ด้วย!!”ภายในวังเซียนยังคงเงียบสงัดจื่อเวยซิงจวินกัดฟันแน่น กำลังจะตะโกนอีกครั้ง ประตูวังเซียนก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ ร่างแยกของซีหวังหมู่ก้าวออกมา ถอนหายใจยาว“ช่างเถอะ แม้จะเป็นเพียงเงา……ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเหล่าเทพ ร่วมเดินทางอีกครั้ง”เมื่อกล่าวจบ ดวงตาของเธอก็เหลือบมองกระจกคุนหลุนบนท้องฟ้าเหนือวังเซียน ในกระจกนั้น ร่างจริงของซีหวังหมู่กำลังทำท่ามือกระบี่ พยักหน้าเบาๆเมื่อเห็นซีหวังหมู่เดินออกมาจากวัง จื่อเวยซิงจวินก็รู้สึกเหมือนเจอฟางเส้นสุดท้าย ดีใจจนตัวลอย แล้วเปลี่ยนร่างเป็นลำแสงพร้อมกับซีหวังหมู่ ผ่านประตูโบราณเหนือเทือกเขาคุนหลุน แล้วหายวับไปหลินชีเยี่ยและอีกสองคนเห็นดังนั้น จึงสบตากันแล้วรีบตามออกไปหลังจากผ่านประตูโบราณนั้น เมื่อสายตากลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ก็พบว่ามีหิมะพัดกระหน่ำไปทั่วเทือกเขาอันทอดยาวหลินชีเยี่ยยืนบนหิมะขาวโพลน หลังจากมองไปรอบๆ จึงยืนยันได้ว่าพวกเขาได้ออกจากเทือกเขาคุนหลุนแล้วกลับมายังที่ร
