ที่ราบสูงปามีร์ยอดเขากงเก๋อ“โลกิมาแล้วเหรอ?!”ในฐานที่มั่นชั่วคราวบนยอดเขา ไป๋หลี่พั่งพั่ง ได้ฟังคำอธิบายของอันชิงอวี๋จบก็ตกใจจนตาเบิกโพลง“บ้าเอ๊ย!” เฉาเยวียนที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก “แล้วชีเยี่ยล่ะ? เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”อันชิงอวี๋นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น พลางตัดเล็บที่ดูเหมือนคนป่าไปด้วย ตอบว่า “ฉันไม่เห็นเขาในเทือกเขาคุนหลุนแต่ตอนนี้ผู้บัญชาการจั่วกับคุณลู่ร่วมมือกันไล่ล่าโลกิอยู่ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”เมื่อได้ยินประโยคนี้ คนที่เหลืออีกสามคนในที่นั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนถึงวันสุดท้ายที่ทหารใหม่จะข้ามที่ราบสูงปามีร์ ทหารใหม่ที่ยังไม่ถูกคัดออกทั้งหมดได้เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของเส้นทางแล้ว เพียงแค่เดินทางอีกไม่กี่กิโลเมตรสุดท้าย พวกเขาก็จะเริ่มปีนขึ้นยอดเขากงเก๋อเจียงเอ่อร์และคนอื่นๆ ที่รับผิดชอบเส้นทางช่วงแรกๆ ก็ได้กลับมายังฐานที่มั่นชั่วคราวบนยอดเขากงเก๋อกันหมดแล้ว มีเพียงเสิ่นชิงจู่เท่านั้นที่ยังคงอยู่บนยอดเขา คอยควบคุมด่านสุดท้ายไป๋หลี่พั่งพั่งยังคงมีความกังวลปรากฏอยู่บนใบหน้า “แต่ว่า ผ่านไปหลายวันแล้ว ทำไมชีเยี่ยยังไม่กลับมาอีกล่ะ?”อันชิงอวี๋นึกถึงงานชุมนุมท้อสวรรค์ที่มีเหล่าเทพมารวมตัวกัน จึงพูดอย่างใจเย็นว่า “สถานการณ์ในเทือกเขาคุนหลุนซับซ้อนกว่าที่เราคิดมาก บางทีเขาอาจจะได้รับโอกาสบางอย่างในนั้นก็ได้”“อีกไม่นานทหารใหม่ก็จะจบ
