การทดสอบแล้ว ถ้าชีเยี่ยไม่กลับมาดูแล เรื่องคงจะยุ่งยากหน่อย”“อ้อใช่ แล้วทหารใหม่ที่ถูกคัดออกล่ะ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งปอกส้มกลีบหนึ่งแล้วยัดใส่เข้าปาก ถอนหายใจพลางพูดว่า “พวกเขายังเป็นอาสาสมัครอยู่ที่กองร้อยชายแดน ไม่รู้ว่าผ่านไปหลายวันแบบนี้ จะมีกี่คนที่เข้าใจแล้วนะ……”……ชายแดนทางตะวันตกของต้าเซี่ยกองร้อยชายแดนคาหยวี่ซือลมหนาวเย็นยะเยือกพัดมาจากปลายขอบฟ้าอันแห้งแล้ง พัดฝุ่นละอองเล็กๆ ปะทะใบหน้าแดงก่ำของซูเจ๋ออย่างไร้ปรานีเขาสวมหมวกทหารหนาๆ แบกปืน ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยเมื่อถูกลมหนาวพัดผ่าน เพียงไม่กี่วัน ใบหน้าที่เคยขาวเนียนละเอียดของเขา ก็กลายเป็นหยาบกร้านไปแล้วเขากลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกหิวโหยพุ่งขึ้นมาไม่หยุด เขาอยากก้มลงดูเวลาแต่คอกลับแข็งทื่อจนรู้สึกเจ็บในตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ตบลงบนไหล่ของเขา“เปลี่ยนกะแล้วไอ้หน้าใหม่ ไปกินข้าวเถอะ”ซูเจ๋อได้ยินเสียงนั้น รู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ เขาขยับร่างกายไปพลางหันหลังไปยิ้มให้กับทหารที่สวมชุดเครื่องแบบเหมือนกันที่อยู่ด้านหลัง “ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยาก”ทหารคนนั้นโบกมือให้เขา ใบหน้าที่แดงเรื่อเล็กน้อยจากอากาศบนที่สูงยิ้มบางๆซูเจ๋อที่หิวโหยรีบวิ่งเข้าไปในโรงอาหารอย่างรวดเร็ว หยิบถาดอาหารจากชั้นโลหะ ตักอาหารที่เย็นชืดมาสองสามอย่าง แล้วหาโต๊ะนั่งคนเดียว กินอย่างตะกละตะกลาม“กินช้าๆ หน่อย ทำไมกินเหมือนผีอดอยากกลับชาติมาเกิดเลย” ซูหยวนอุ้มถาดอาห
