น้ำมันแผ่นหนึ่งออกมาจากอก วางลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก ปรากฏขนมปังอบสองสามชิ้นวางอยู่ในนั้น“อาน่าของฉันเพิ่งมาเยี่ยม เอาขนมปังนมแพะอบที่ทำเองมาฝาก ลองชิมดูสิ”“อาน่า?” ซูหยวนได้ยินสองคำนี้ รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง“หมายถึงแม่น่ะ” ซูเจ๋ออธิบาย “แม่ของลุงจ่างหลินเป็นชนกลุ่มน้อย พ่อเป็นชาวฮั่น เติบโตมาบนที่ราบสูงตั้งแต่เด็ก”ซูหยวนพยักหน้า หลังจากกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพแล้ว ก็หยิบขนมปังอบขึ้นมาชิม“ฉันว่านะ พวกเธอสองคนผิวเนื้อละเอียดอ่อนนุ่มแบบนี้ ทำไมถึงมาเป็นอาสาสมัครที่นี่ล่ะ?” จ่างหลินมองดูท่าทางการกินอย่างสุภาพของซูหยวน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ชายแดนหนาวเย็น สภาพแวดล้อมก็แย่ คนทั่วไปหนีไม่ทันด้วยซ้ำ แต่พวกเธอเป็นคนหนุ่มสาวที่อาสามาเองแบบนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะ”ซูหยวนและซูเจ๋อสบตากัน เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดว่าจะไม่ตอบคำถามที่ละเอียดอ่อนนี้ แต่กลับถามย้อนไป“พวกเราเป็นแค่อาสาสมัคร แต่ลุงจ่างหลิน คุณรู้ว่าสภาพแวดล้อมแย่ขนาดนี้ ทำไมยังมาเฝ้าชายแดนล่ะ?”จ่างหลินยิ้มเล็กน้อย “ฉันน่ะเหรอ? บ้านฉันอยู่บนที่ราบสูงแถวนี้แหละ ข้ามเขาลูกหลังไปก็ถึงแล้ว ฉันอยู่ที่นี่ใกล้พวกเขา อาน่าก็มาเยี่ยมฉันได้สะดวก แล้วพวกเธอก็รู้ว่าหมอกปริศนานี่ปกคลุมชายแดนมานานแค่ไหนแล้ว ใครจะรู้ว่าจะมีอะไรแปลกๆ วิ่งออกมาจากในนั้นบ้าง? ฉันอยู่เฝ้าที่นี่ อาน่ากับน้องชายสองคนของฉันก็จะได้อยู่อย่างสบายใจขึ้น”“ในหมอกนั่น จะมีอะไรวิ่
