“หลายสิบปีก่อน มีชายผู้หนึ่งพบทางเข้าของเทือกเขาคุนหลุน หลังจากได้พบกับข้าแล้ว เขาขอร้องให้ข้าตีดาบแบบมาตรฐานที่ไม่มีวันหักให้เขา” ซีหวังหมู่เล่าด้วยความทรงจำ“เทือกเขาคุนหลุนของเราชำนาญการหลอมกระบี่ แต่ไม่ได้ตีดาบ แต่เดิมข้าปฏิเสธ แต่ชายผู้นั้นคุกเข่าอยู่หน้าประตูบึงเหยาเจ็ดวันเจ็ดคืน ข้าเห็นว่าเขามีความจริงใจและมีความตั้งใจที่จะปกป้องดินแดน จึงตกลงที่จะตีดาบให้เขาในยามว่างเว้นจากการหลอมกระบี่หลังจากนั้นทุกๆ สิบปี ข้าจะตีดาบดาราหนึ่งชุด แล้วให้จูหุนนำไปส่งนอกเทือกเขาคุนหลุน จนถึงยามนี้น่าจะมีหลายพันเล่มแล้ว”เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินชีเยี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า“ชายคนนั้นคือใครเหรอครับ?”“ชื่อของเขาคือเนี่ยจิ่นซาน”“เนี่ยจิ่นซาน…”หลินชีเยี่ยพึมพำชื่อนี้ รู้สึกว่าคุ้นหูอยู่บ้าง‘เนี่ยจิ่นซาน?! เป็นคนเดียวกับผู้บัญชาการใหญ่คนแรกของหน่วยพิทักษ์ราตรีแห่งต้าเซี่ยใช่นี่?’ตอนที่อยู่ที่สำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี เขาเคยอ่านประวัติของผู้บัญชาการใหญ่ทุกรุ่น เนี่ยจิ่นซานคนนี้แต่เดิมเป็นหัวหน้าหน่วยรับมือสิ่งมีชีวิตพิเศษ 139 ของต้าเซี่ย ต่อมาไม่นานหลังจากที่หมอกลงมา เขาก็ได้ก่อตั้งหน่วยพิทักษ์ราตรีขึ้นบนพื้นฐานของหน่วยรับมือสิ่งมีชีวิตพิเศษ 139‘ตั้งแต่ตอนที่หน่วยพิทักษ์ราตรีเพิ่งก่อตั้งขึ้นมา ผู้บัญชาการเนี่ยก็ได้ค้นพบเทือกเขาคุนหลุน และได้พบกับร่างแยกของซีหวังหมู่ด้วยตัวเอง แถมยังขอดาบดารามาอี
