กด้วยเหรอ?’‘ไม่แปลกใจเลยที่หน่วยพิทักษ์ราตรีย้ำอยู่เสมอว่า ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์แบบไหน ดาบดาราในมือก็เป็นอาวุธที่เชื่อถือได้ แม้แต่ผู้บัญชาการเยี่ยในอดีตและผู้บัญชาการจั่วในปัจจุบัน ก็ยังใช้ดาบเล่มนี้มาตลอด แม้แต่ในการต่อสู้กับเทพเจ้า ก็ไม่เคยหักสักครั้ง…’‘ดาบที่ซีหวังหมู่ตีด้วยมือตัวเอง นอกจากเทียนจุนจะลงมือเอง ไม่เช่นนั้นจะหักง่ายๆ ได้ยังไง?’ในใจของหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความเคารพและซาบซึ้งต่อผู้บัญชาการใหญ่เนี่ยจนถึงตอนนี้ เขาถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่า ภาพถ่ายของผู้บัญชาการรุ่นต่างๆ ที่แขวนอยู่ในสำนักงานใหญ่ของหน่วยพิทักษ์ราตรีนั้น ไม่ได้แทนเพียงแค่ตำแหน่งเท่านั้น แต่ในยุคสมัยของพวกเขา พวกเขาต่างใช้บ่าของตัวเองแบกรับท้องฟ้าทั้งหมดของต้าเซี่ยเอาไว้สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองไปทั่วตำหนักโอสถที่ยุ่งเหยิง เเอ่ยปากอย่างจนปัญญา“พระนาง โอสถอมตะ……ถูกพวกเขาขโมยไปแล้ว”ซีหวังหมู่กล่าวเสียงเรียบ “พวกเขาเอาไปไม่ได้หรอก”เธอชี้นิ้วขึ้นเบาๆ โถใส่โอสถมากมายที่ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นลอยขึ้นพร้อมกัน แล้วเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วในอากาศ กลับไปยังตำแหน่งเดิมของมันเพียงชั่วครู่ ตำหนักโอสถก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ในขณะนั้น ซีหวังหมู่ดูเหมือนจะค้นพบบางสิ่ง เธอขมวดคิ้วสายตาตกลงบนโถโอสถสีเขียวมรกตที่อยู่ตรงมุมของตำหนักโอสถเธอยื่นมือออกไป โถโอสถนั้นก็ตกลงมาอยู่ในมือของเธอ ฝาโถถูกเปิดออกเบาๆ ภายในโถว่างเปล่า โอสถอมต
