้วยเลือดสดเขาเช็ดคราบเลือดที่มุมปากออก หันกลับไปมองด้านหลังที่ว่างเปล่า มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา“ฮึ! ข้าบอกแล้วไงว่าแค่ร่างแยกของเจ้าไม่สามารถฆ่าข้าได้หรอก……ยามนี้เหล่าเทพของต้าเซี่ยต่างออกมากันหมดแล้ว ในดินแดนต้าเซี่ยจะมีใครกันที่สามารถขัดขวางข้าได้?”เขาสูดหายใจลึก ก้าวเดินมุ่งหน้าตรงไปยังชายแดนของต้าเซี่ยเขาเพิ่งเดินไปได้สองก้าว ไกลออกไปในพายุหิมะ แสงไฟสว่างจ้าของรถคันหนึ่งก็แหวกผ่านเกล็ดหิมะที่โปรยปราย ค่อยๆ แล่นมาจากที่ไกลๆปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บบบ!!!ทันทีที่เสียงแตรคุ้นหูดังขึ้น ความทรงจำไม่ดีบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในสมองของโลกิ ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะใบหน้าของเขาปรากฏความตกตะลึงในพายุหิมะ จักรยานไฟฟ้าสีเหลืองคันหนึ่งแล่นออกมาอย่างรวดเร็ว!ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมหมวกกันน็อกและชุดเครื่องแบบพนักงานส่งอาหาร กำลังขี่จักรยานไฟฟ้าอย่างจริงจัง ที่เบาะด้านหลังของเขามีร่างหนึ่งสวมผ้าคลุมสีแดงเข้ม ที่เอวคาดดาบตรงนั่งอยู่“หืม?” จั่วชิงที่นั่งอยู่ที่เบาะหลังเห็นโลกิที่บาดเจ็บไปทั้งตัว จึงขมวดคิ้ว“เป็นเขาใช่ไหม?”“ใช่ เป็นเขา” ลู่อู๋เหวยตอบอย่างมั่นใจ เขาหยิบใบเสร็จออกมาจากอก ที่ช่องชื่อผู้รับสินค้าด้านล่างของใบเสร็จมีชื่อเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบสองตัวอักษร‘โลกิ’จั่วชิงกระโดดลงจากจักรยานอย่างสงบ มือขวาวางอยู่บนดาบตรงที่เอว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยลู่อู๋เหวยเบรกกะทันหัน จอดจักรยานไฟฟ้า ขวางไว้ตรงหน้าโลกิ แ
