ินชีเยี่ยเล่าถึงความสามารถของเจียหลาน รวมถึงปัญหาที่เธอกำลังเผชิญอยู่ทั้งหมด แล้วถามอย่างจริงจังว่า“……ดังนั้น ผมอยากรู้วิธีปลุกเธอให้ตื่นก่อนกำหนด กระจกคุนหลุนของคุณเกี่ยวข้องกับพลังแห่งกาลเวลาบางที……”หลินชีเยี่ยยังพูดไม่ทันจบ ซีหวังหมู่ก็ส่ายหน้า “กระจกคุนหลุนสามารถจับภาพเวลาและทำให้มันฉายซ้ำได้เท่านั้น ไม่สามารถใช้พลังมหาศาลเช่นนั้นเพื่อเร่งการตื่นของเธอได้”หลินชีเยี่ยจมอยู่ในความเงียบ‘กระจกคุนหลุนก็ใช้ไม่ได้เหรอ…’“ถ้าเช่นนั้น ขอถามพระนางว่า ผมควรไปที่ไหนถึงจะหาวิธีปลุกเธอได้?”ซีหวังหมู่ถอนหายใจยาว ดวงตางามของเธอจ้องมองหลินชีเยี่ยชั่วครู่ แล้วส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปนอกตำหนักโอสถเซียนชายเสื้อคลุมสีม่วงปักลายทองพลิ้วไหวผ่านธรณีประตูโบราณ แล้วร่างของนางก็หายวับไปในชั่วพริบตาในตำหนักโอสถอันกว้างใหญ่เหลือเพียงหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่คนเดียว เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง ดวงตาฉายแววสงสัยปฏิกิริยาของซีหวังหมู่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจรู้ก็บอกว่ารู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้……แต่นี่กลับไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่มองเขาแวบหนึ่งแล้วก็เดินจากไป นี่มันหมายความว่าอย่างไร?หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ จึงส่ายหน้าแล้วตรงไปยังยอดเขาที่ห้องรับรองของเขาตั้งอยู่……ที่ราบสูงปามีร์ท่ามกลางพายุหิมะอันไร้สิ้นสุด แสงสีดำสายหนึ่งผุดขึ้นจากความว่างเปล่า ร่างของโลกิเดินโซเซออกมา ชุดดำทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด
