า “ร่างแท้ของข้าเข้าสู่วัฏสงสารแล้วแน่นอน มีเพียงร่างแยกนี้ที่อาศัยพลังภาพฉายเวลาของกระจกคุนหลุนซ่อนตัวอยู่ที่นี่มาตลอด”“แล้วตลอดร้อยปีนี้ พระนางอยู่กับวิญญาณไข่มุกเพียงลำพัง ไม่รู้สึกเบื่อหรือครับ?”ซีหวังหมู่ส่ายหน้าเล็กน้อย พลางยิ้ม “ปกติข้าก็ตีดาบหลอมกระบี่ เวลาเบื่อก็เรียกภาพฉายของงานชุมนุมท้อสวรรค์ออกมา ดื่มและถกเถียงธรรมะกับเหล่าเทพ อยู่อย่างนี้ร้อยปีก็ไม่ถือว่าน่าเบื่อนัก”ที่แท้กระจกคุนหลุนก็มีประโยชน์ในการฆ่าเวลาด้วย……หลินชีเยี่ยอดที่จะรำพึงออกมาไม่ได้“พระนางยังรู้วิชาตีดาบหลอมกระบี่ด้วยเหรอ?”“แน่นอนอยู่แล้ว” ซีหวังหมู่ยื่นมือออกมาชี้ไปที่เสื้อคลุมด้านหลังของหลินชีเยี่ย พลางยิ้ม “ดาบของพวกเจ้าหน่วยพิทักษ์ราตรี ก็เป็นฝีมือที่เราตีด้วยตัวเองนั่นแหละ”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักอยู่กับที่ครู่หนึ่งผ่านไป เขาจึงได้สติกลับมา ปากอ้าออกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง“ดาบดาราเป็นฝีมือของพระนาง? พระองค์รู้จักหน่วยพิทักษ์ราตรีมานานแล้วหรือครับ?”ในความเข้าใจของหลินชีเยี่ย ซีหวังหมู่ที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาคุนหลุนเพียงลำพังกับหน่วยพิทักษ์ราตรี ควรจะเป็นสองโลกที่แตกต่างกัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าดาบประจำการของหน่วยพิทักษ์ราตรี จะเป็นฝีมือของซีหวังหมู่ในเรื่องเล่าเทพปกรณัมที่ตีด้วยตัวเองเรื่องนี้ก็เหมือนกับในสังคมสมัยใหม่ ถ้ามีคนมาบอกคุณว่าเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่คุณสวมใส่อยู่จริง
