เมื่อครู่แวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวก้าวออกไป ในชั่วขณะต่อมาก็มาอยู่เหนือตำหนักโอสถหลินชีเยี่ยยืนอยู่หน้าประตูตำหนักโอสถ เมื่อเห็นซีหวังหมู่เหาะมา เขาก็ยกมือทั้งสองขึ้นคำนับอย่างนอบน้อม“สามัญชนหลินชีเยี่ย ขอคารวะพระนางซีหวังหมู่”ซีหวังหมู่พยักหน้าเบาๆ สายตาของเธอตกลงไปที่นางกำนัลหลายคนที่ล้มลงในตำหนัก แล้วถอนหายใจ “ช่างเถอะ มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับพวกเจ้า”เธอยกปลายนิ้วขึ้น นางกำนัลทั้งห้าคนที่ล้มลงบนพื้นก็เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ กัน กลายเป็นไข่มุกกลมมนหลายเม็ด บินเข้าไปในมือของซีหวังหมู่ หมุนวนอยู่ในนั้นในขณะเดียวกัน จากวังเซียนที่อยู่ไกลออกไป ไข่มุกสีเขียวอีกเม็ดหนึ่งก็บินมาอย่างรวดเร็ว หมุนวนร่วมกับอีกห้าเม็ดชั่วครู่ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นสร้อยข้อมือหกสี ตกลงบนข้อมือของซีหวังหมู่แผ่วเบาหลินชีเยี่ยเห็นภาพนั้นแล้วก็เอ่ยด้วยความประหลาดใจ“พวกเธอไม่ใช่คนเหรอครับ?”“เป็นเพียงวิญญาณไข่มุกที่เกิดจากวัตถุวิเศษเท่านั้น” ซีหวังหมู่ลูบไข่มุกที่มีแสงสลัวเหล่านั้นเบาๆ พลางเอ่ยช้าๆ“บึงเหยาถูกทิ้งร้างมาร้อยปีแล้ว แม้แต่เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยก็เข้าสู่วัฏสงสาร จะมีนางกำนัลในวังเซียนมาจากไหน ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา มีเพียงวิญญาณไข่มุกทั้งหกนี้ที่อยู่เป็นเพื่อนข้า”เมื่อได้ยินประโยคนั้นหลินชีเยี่ย ก็ชะงักเล็กน้อย “ร้อยปี? พระนางไม่ได้เข้าสู่วัฏสงสารเมื่อร้อยปีก่อนเหรอ?”ซีหวังหมู่ยื่นมือชี้ไปที่วังเซียนตรงกลางบึงเหย
