ตัวหนึ่งเท่านั้นในตอนนั้นเอง เธอรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง พอได้สติกลับมาก็หลุดพ้นจากฝ่ามือนั้นแล้วถูกโลกิจับคอเสื้อด้วยมือเดียวแขวนอยู่กลางอากาศสายตาของโลกิกวาดมองโถโอสถสองใบในมือของซือเสี่ยวหนาน มุมปากซีดเซียวยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววชื่นชม“ไม่เลว เอามันกลับแอสการ์ดกันเถอะ” เสียงของโลกิอ่อนแรง เขาสร้าง ‘กลลวง’ ขึ้นมาในฝ่ามือ ห่อหุ้มซือเสี่ยวหนานเอาไว้ทันที ในชั่วขณะต่อมาร่างของเธอก็หายวับไปจากเทือกเขาคุนหลุนเมื่อเห็นเช่นนั้น ซีหวังหมู่ก็ไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็ง เธอมองลงมาที่โลกิแล้วเอ่ยเสียงเรียบ“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าพวกเจ้าจะสามารถออกไปจากเขตแดนของต้าเซี่ยได้?”โลกิเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง แสงสีดำค่อยๆ รวมตัวที่ปลายนิ้ว เขาหัวเราะเยาะแล้วกล่าว“เธอเป็นแค่ร่างแยกที่ฉายออกมาจากวัตถุศักดิ์สิทธิ์ คงออกไปจากที่นี่ไม่ได้สินะ? ฉันยอมรับว่าฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ แต่ถ้าฉันจะไป คนที่สามารถหยุดฉันได้ในโลกนี้มีไม่มากหรอก ถ้าร่างจริงของเธออยู่ที่นี่ บางทีฉันอาจจะหนีไม่พ้นจริงๆ แต่ตอนนี้……เธอจะเอาอะไรมาขวางฉัน?”สิ้นเสียง ดวงตาเรียวยาวของโลกิก็หรี่ลง แสงสีดำวาบผ่าน ร่างของเขาก็หายวับไปจากเทือกเขาคุนหลุนในพริบตาซีหวังหมู่ยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ ดูเหมือนไม่มีท่าทีจะยื่นมือเข้าขัดขวางเลย เมื่อเห็นโลกิออกจากเทือกเขาคุนหลุนไปแล้ว เธอก็เพียงแค่ชายตามองไปที่จุดที่เขายืนอยู่
