วังหมู่อีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา“เธอกับฉันต่างก็เป็นแค่ร่างแยก เธอคิดว่าฉันจะกลัวเธอเหรอ? เธอเชื่อไหมว่า ถ้าวันนี้เธอปล่อยให้ฉันออกไปจากที่นี่ พรุ่งนี้อาณาจักรเทพทั้งสี่จะร่วมมือกันบุกทะลวงชายแดนต้าเซี่ย และทำลายล้างเหล่าเทพต้าเซี่ยของเธอให้สิ้นซาก!”สิ้นเสียง โลกิก็หัวเราะลั่น ร่างกายกลายเป็นสายฟ้าสีดำ พุ่งออกจากประตูท้องพระโรงในชั่วพริบตา มุ่งหน้าสู่ท้องฟ้าเหนือเทือกเขาคุนหลุนสีหน้าของซีหวังหมู่เคร่งขรึมลง เธอกำกระจกคุนหลุน ก้าวเท้าทะลุความว่างเปล่า ไล่ตามโลกิออกไปอย่างรวดเร็วในชั่วขณะถัดมา เสียงระเบิดดังสนั่นก็ดังมาจากท้องฟ้า ร่างแยกของเทพทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดเหนือบึงเหยา ทำให้ทั้งบึงเหยาสั่นสะเทือนเล็กน้อย ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาจากยอดหลังคาของตำหนักโอสถ เปลวไฟสีเขียวอมเหลืองลุกไหม้อยู่กลางอากาศ ทำให้เงาของซือเสี่ยวหนานสั่นไหวราวกับปีศาจเธอยืนอยู่กับที่ นึกถึงสายตาที่โลกิเพิ่งมองมาที่เธอเมื่อครู่ กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว“ช่วยฉันหามันมา นำกลับมาแล้วฉันจะไว้ชีวิตเหลิ่งเซวียน” คำพูดของโลกิก้องอยู่ในหูของเธอสายตานั้น เป็นทั้งการเตือนและการข่มขู่ตั้งแต่แรก โลกิรู้ดีว่าเทือกเขาคุนหลุนในฐานะสถานที่สำคัญของต้าเซี่ย แม้เทพต้าเซี่ยจะออกมาทั้งหมด ก็ต้องมีการเตรียมการบางอย่างไว้แน่นอน มิฉะนั้นเทพต้าเซี่ยคงไม่กล้าเปิดเผยตำแหน่งที่นี่ออกมาเขาพาซือเสี่ยวหนานมาก็เพื่อรับมือกับสถานก
