จะเป็นหนึ่งในผู้บุกรุกสามคนที่หลบหนีไป”ซีหวังหมู่หรี่ตาเล็กน้อย ละสายตาจากรูปลักษณ์สองนั้น ปลายนิ้วชี้ไปในอากาศว่างเปล่ากระจกคุนหลุนที่แขวนอยู่บนยอดวิมานสวรรค์พลันสั่นสะเทือน หดตัวลงอย่างรวดเร็วจนมีขนาดเท่าฝ่ามือ กลายเป็นลำแสงตกลงมาในมือของซีหวังหมู่ซีหวังหมู่ถือกระจกคุนหลุนไว้ในมือ ส่องไปยังเทือกเขาคุนหลุนที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย“ไม่เห็นเงาของหนูอีกสองตัว……สามารถหลบหนีการสะท้อนของกระจกคุนหลุนได้ ก็นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”“พระนาง เราควรทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ?” นางกำนัลในชุดเหลืองเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล“กระจกคุนหลุนไม่สามารถหาพวกเขาได้ และเหลือเวลาอีกแค่วันเดียวตามกำหนดที่เทียนจุนให้ไว้ ส่วนทางด้านสุสานกระบี่นั้น……”“ไม่มีเวลามาเสียไปกับหนูสองตัวนี้อีกแล้ว” ซีหวังหมู่เอ่ยเสียงเรียบเธอยกมือขึ้น ทำให้กระจกคุนหลุนลอยขึ้นกลางอากาศ ร่างของเธอสั่นไหว เงาร่างที่พร่ามัวเดินออกมาจากร่างของเธอ ก้าวเข้าไปในกระจกคุนหลุนและหายไปเธอแตะปลายนิ้วเบาๆ กระจกคุนหลุนลอยลงมาอยู่ในมือของนางกำนัลในทันที“เวลาใกล้จะหมดแล้ว วันนี้ข้าจะต้องปลุกสุสานกระบี่คุนหลุน ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องภายนอก ต่อจากนี้เจ้าจะถือกระจกคุนหลุนแทนข้า และดูแลเรื่องต่างๆ ในบึงเหยา ข้าได้ทิ้งวิญญาณส่วนหนึ่งไว้ในกระจกคุนหลุนแล้ว หากเกิดอันตรายขึ้น ข้าจะลงมือเอง”นางกำนัลรับกระจกคุนหลุนอย่างจริงจังแล้วคำนับซีหวังหมู่ “เข้าใจแล้วเจ
