้าค่ะ”ซีหวังหมู่สะบัดแขนเสื้อ มองไปยังยอดเขาที่มีร่างอวตารทั้งสองเป็นครั้งสุดท้าย ร่างของเธอกลายเป็นแสงวิญญาณแล้วหายไปในวังสวรรค์……นอกบึงเหยาร่างสองร่างที่คลุมด้วยผ้าไร้พันธะ เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วในเงามืดใต้บึงเหยา ในชั่วขณะต่อมา พวกเขาก็กระโดดข้ามอากาศสูงหลายร้อยเมตร เคลื่อนผ่านสถานที่จัดงานชุมนุมท้อสวรรค์ที่ไร้ผู้คนอย่างเงียบกริบราวกับวิญญาณแล้วหยุดร่างกายลงตรงหน้าวงในของบึงเหยาโลกิหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองความว่างเปล่าตรงหน้า ราวกับกำลังสังเกตบางสิ่งเขายื่นปลายนิ้วออกไป แตะเบาๆ ตรงหน้าร่างของตน คลื่นที่มองไม่เห็นระลอกหนึ่งพลันแผ่ขยายออกจากความว่างเปล่า ขัดขวางการเข้าไปของเขา“วงเวทย์พลังวิญญาณของเทพต้าเซี่ย ยังคงยากที่จะรับมือ……” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“แล้วพวกเราจะทำอย่างไร?” ซือเสี่ยวหนานที่ร่างกายถูกปกคลุมด้วยเงามืดถาม“วงเวทย์นี้อาจจะขวางคนอื่นได้ แต่ขวางฉันไม่ได้” โลกิเอ่ยแผ่วเบา “ใต้หล้านี้ ไม่มีที่ไหนที่ฉันแฝงตัวเข้าไปไม่ได้……”ในดวงตาของเขา ประกายสีดำวาบขึ้นชั่วขณะคลื่นที่มองไม่เห็นที่ขวางกั้นอยู่ตรงหน้าพลันชะงัก เขาคว้าแขนของซือเสี่ยวหนานไว้ แล้วเคลื่อนผ่านคลื่นนั้นอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่ภายในวงเวทย์หลังจากที่พวกเขาผ่านไปแล้ว คลื่นนั้นจึงค่อยๆ แผ่ขยายต่อ ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีอะไรผ่านไป ทุกอย่างเป็นปกติซือเสี่ยวหนานเห็นภาพนี้แล้ว ดวงตาก็ฉายแววหนักอึ้ง เธอเป็นตัวแทนข
