ของเรา ช่างมีน้ำใจจริงๆ” โลกิหัวเราะเยาะซือเสี่ยวหนานก้มหน้า ไม่พูดอะไร“การฆ่าสุนัขตัวนี้ เป็นเพียงคำเตือน……อย่าได้ทำอะไรโง่ๆ เธอเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ไม่มีทางเอาชนะฉันได้หรอกถ้าเป็นเมื่อสองสามปีก่อน ฉันคงฆ่าเธอทิ้งไปแล้ว เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม แต่ตอนนี้ฉันต้องยอมรับว่า ฉันรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ก็นะ……เด็กที่ได้รับความชื่นชมจากฉันมีไม่มากนักหรอก “โลกิเว้นวรรค แล้วพูดต่อว่า” แต่เธอไม่ต้องกังวล สุนัขตัวนั้นตายแล้ว แต่เหลิ่งเซวียนยังมีชีวิตอยู่”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของซือเสี่ยวหนานพลันเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย“ฉันซ่อนร่างจำลองนี้ไว้ในร่างกายของเขา เพียงเพื่อยามจำเป็นเท่านั้น หลังจากที่ฉันจากไป เขาก็จะฟื้นคืนสติ……แน่นอน นั่นก็ต่อเมื่อฉันไม่ได้ตั้งใจลบความทรงจำของเขา” โลกิพูดอย่างใจเย็น“คุณต้องการให้ฉันทำอะไร ถึงจะไว้ชีวิตเขา?” ซือเสี่ยวหนานได้ยินนัยแฝงในคำพูดของโลกิ จึงเอ่ยถามออกไป“ฉันต้องการสมบัติลับของเทือกเขาคุนหลุน……สมบัติลับที่ทำให้เทพสัมผัสถึงความสูงส่ง และทำให้มนุษย์ธรรมดากลายเป็นเทพได้ในทันที” ดวงตาของโลกิเปล่งประกายวาววับ “ช่วยฉันเอามันมา นำกลับมาให้ฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตเหลิ่งเซวียน”ซือเสี่ยวหนานรู้สึกหวาดหวั่นในใจที่แท้นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงของโลกิตีก่อนแล้วค่อยให้ความหวัง จากนั้นก็ใช้สิ่งนี้เป็นข้อต่อรอง……ช่างเป็นกลวิธีที่แยบยลทั้งโหดร้าย ทั้งเจ้าเล่ห์ซือเสี่ยวหนานพูดอย่างช้
