ต๊ะ คาดไว้ที่เอว ร่างกายกลายเป็นแสงสีเขียวจางๆ หายไปในท้องฟ้า…บึงเหยาแสงรุ่งอรุณเริ่มสาดส่องจากเชิงเขาที่อยู่ไกลออกไป ทอดลงมายังลานกว้างหยางเจี่ยนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง เหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปยังร่างที่ดูราวกับรูปสลักหินที่อยู่ไม่ไกลในเวลาเดียวกัน แสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งมาจากท้องฟ้า กลายร่างเป็นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนวงล้อไฟ ลงมาข้างๆหยางเจี่ยนนาจามองไปที่หลินชีเยี่ยแล้วเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ“เขากำลังจะบรรลุแล้วหรือ? เร็วขนาดนี้เลย? นี่มันเพิ่งผ่านไปแค่เก้าชั่วยามเองนะ?”“ร่างกายของเขาเหมือนผ่านการชำระล้างด้วยพลังศรัทธามาแล้ว แทบไม่มีสิ่งเจือปนอยู่เลย ดังนั้นการดูดซึมพลังจากลูกท้อสวรรค์จึงเร็วกว่าปกติ” หยางเจี่ยนตอบ“พลังศรัทธา? เขายังเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา จะมีพลังศรัทธามากมายขนาดนั้นได้อย่างไร?”“ข้าก็ไม่รู้……ดูเหมือนว่าปริศนาเกี่ยวกับตัวเขาจะมีมากกว่าที่พวกเราคิดไว้”ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น พลังจิตที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินชีเยี่ย ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้ามาเป็นระยะ ส่งเสียงคำรามต่ำคลื่นซัดกระแทกด้วยความถี่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เสียงคำรามของคลื่นก็ดังกึกก้องและไพเราะมากขึ้น ในที่สุดเสียงคำรามของคลื่นนับสิบสายก็รวมตัวกัน เหมือนภูเขาไฟที่ระเบิดพุ่งออกมา กวาดล้างฟ้าดินในชั่วพริบตาตู้ม!!ได้ยินเสียงดังสนั่น ลานใต้เท
