ลนเก่าสีดำเหม็นคาวออกมาจากปาก รวดเร็วดุจลูกศรพิษ
เซียวเหยียนเตรียมป้องกันอยู่แล้ว เมื่อเห็นโคลนดำพ่นออกมา เขาก็พลันเอียงฝ่าเท้าหลบหลีกออกไป จากนั้นสองเท้าก็ออกแรง กระโดดทีเดียวก็เข้าใกล้
“อย่า! ข้า…” อสูรปลาตกใจกลัว อยากจะเอ่ยปากขอความเมตตา แต่หมัดของเซียวเหยียนก็ชกออกไปแล้ว ทุบลงบนหน้าผากของมัน พลังสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลาวทำให้กะโหลกศีรษะของอสูรปลาแตกบุบเข้าไป สมองสีเขียวพุ่งกระฉูดออกมา เซียวเหยียนหลบไม่ทัน ถูกกระเด็นใส่ตัวไม่น้อย กลิ่นเหม็นคาวรุนแรงโชยมาทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย มิน่าเล่า บนตัวของท่านปู่ถึงได้มีกลิ่นคาวปลา
เขาซ้ำไปอีกสองหมัดจนแน่ใจว่ามันตายสนิทแล้วจึงถอยออกมา คราวหน้ามาตกปลา ดูเหมือนจะต้องพกกระบี่มาด้วย มิเช่นนั้นตกปลาไม่สำเร็จกลับกลายเป็นเหยื่อเสียเอง
เมื่อจัดการกับอสูรปลาเสร็จ เซียวเหยียนถึงได้ทบทวนข้อมูลมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองเมื่อครู่ ความรู้ความสามารถในการตกปลามากมายทำให้เขารู้สึกเหมือนกับได้มาตกปลาอยู่ริมฝั่งแห่งนี้มาแล้วสิบกว่าปี ทั้งการดูน้ำ การวัดสาย การซ่อนเบ็ด…เขากลับมาที่แท่นตกปลา จัดการคันเบ็ดกับสายเบ็ดที่ยุ่งเหยิงอีกครั้ง ครั้งนี้เขาปั้นเหยื่อ
