เอี๊ยด!ประตูสีเทาอมฟ้าถูกผลักเปิดออก หลินชีเยี่ยก้าวข้ามธรณีประตู ยืนอยู่ที่ทางเข้าห้องสไตล์ของห้องรับรองในบึงเหยาเป็นไปตามที่นางกำนัลชุดเขียวได้บอกไว้ การตกแต่งนั้นเรียบง่ายมาก แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด การจัดวางของทุกชิ้นดูเหมือนจะซ่อนความลึกลับไว้ เป็นการกลับคืนสู่ความเรียบง่ายดั้งเดิมหลินชีเยี่ยไม่เข้าใจเรื่องฮวงจุ้ย ยิ่งไม่เข้าใจเรื่องโหราศาสตร์แปดทิศ แต่เมื่อมองดูห้องรับรองตรงหน้า กลับรู้สึกถึงความมหัศจรรย์ที่บรรยายไม่ถูก‘นี่คือที่พำนักของเทพเจ้าเหรอ…’หลินชีเยี่ยอุทานด้วยความตื่นตะลึง ก้าวเข้าไปในห้อง ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามโต๊ะและเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ในห้อง ทุกอย่างให้ความรู้สึกสัมผัสถึงสถานะของแข็งทุกสิ่งที่นี่เป็นของจริง ไม่ใช่แค่ภาพตัดของกาลเวลานั่นหมายความว่า ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ตอนนี้ ก็คือห้องรับรองที่แท้จริงในเทือกเขาคุนหลุนใช่ไหม?ห้องรับรองเป็นของจริง ข้าวของในห้องก็เป็นของจริง เพียงแต่ว่ามันจะใหม่และสะอาดเอี่ยมอย่างที่หลินชีเยี่ยเห็นด้วยตาเปล่าหรือไม่ ก็ยังไม่อาจทราบได้ หลังจากเดินวนรอบห้องแล้ว หลินชีเยี่ยก็ออกมานอกประตู ยืนอยู่ในลานกว้าง มองลงมาชมทัศนียภาพงดงามที่มีไอเทพลอยอยู่โดยรอบหลินชีเยี่ยชื่นชมความงามของทิวทัศน์ภูเขา ขณะที่ในใจก็มีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันทิวทัศน์สวยงามมาก ที่พักก็สะดวกสบาย แต่ไม่อาจบอกได้ว่าอะไรมีอยู่จริงบ้างสถานที่นี้มีทั้งความจริงและความลวง ควา
