มลวงซ่อนอยู่ในความจริง ทำให้หลินชีเยี่ยแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นของจริง อะไรเป็นของปลอม……บนยอดเขาใกล้เคียง มีรุ้งสายหนึ่งพุ่งมา กลายเป็นร่างที่สวมเสื้อคลุมสีเงิน ลงมาด้านหลังของหลินชีเยี่ยสายตาของหยางเจี่ยนมองไปที่ตำหนักด้านหลังหลินชีเยี่ย แล้วพูดว่า“ที่พักของเจ้า อยู่ได้รึไม่?”“ได้ครับ” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ของด้านในทั้งหมดมีอยู่จริง”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของหยางเจี่ยนก็ผ่อนคลายลง“มีอะไรเหรอครับ?”“ไม่มีอะไรหรอก ก่อนหน้านี้ข้ากังวลอยู่บ้าง เนื่องจากทุกอย่างในงานชุมนุมท้อสวรรค์ล้วนเป็นของปลอม ข้าสงสัยว่าภูเขาเหล่านี้ภายในบึงเหยาอาจจะเป็นเพียงเงาลวงตาในกาลเวลา และตัวจริงอาจถูกทำลายไปแล้ว……แต่ยามนี้ดูเหมือนข้าจะคิดมากไปเอง บึงเหยายังคงอยู่อย่างสมบูรณ์”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิดหากเป็นเพียงภาพฉายในกาลเวลาโดยไม่มีวัตถุจริง หลินชีเยี่ยคงไม่สามารถสัมผัสได้ สิ่งที่ทำให้เขาและหยางเจี่ยนสามารถรู้สึกได้ จะต้องเป็นสิ่งที่มีอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงและภาพฉายของกาลเวลาพร้อมกัน และไม่มีความแตกต่างกันเลย“แต่เราก็ไม่สามารถยืนยันได้อย่างแน่นอน เพราะเราไม่เคยไปที่อื่นๆ ในบึงเหยา……” หยางเจี่ยนรีบเสริมขึ้นมา“เมื่อเทียบกับเรื่องนี้ ผมสงสัยอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า” หลินชีเยี่ยครุ่นคิด “ทำไมเหล่าเทพต้าเซี่ยในงานถึงเป็นเพียงภาพฉายของกาลเวลา แต่นางกำนัลที่ประตูกลับมีร่างกายจริง?”หยางเจี่ยนขมวดคิ้วมองเ
