ขา “นี่มันไม่ชัดเจนอยู่แล้วหรือ?”“ครับ?”หยางเจี่ยนอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็มีลำแสงสีรุ้งอีกสายหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า กลายร่างเป็นนางกำนัลชุดแดงยืนอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ยนางกำนัลคนนั้นถือกล่องไม้ใบหนึ่งไว้ในมือ โค้งคำนับหลินชีเยี่ยอย่างนอบน้อม“นี่คือรางวัลที่พระนางเตรียมไว้ให้ท่าน”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อรับกล่องไม้ เมื่อถือกล่องไม้แล้วก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง‘นี่ไม่ใช่แค่ภาพฉาย’หลังจากนางกำนัลส่งกล่องไม้ให้แล้ว เธอก็คำนับอีกครั้งแล้วหมุนตัวกลายเป็นลำแสงสีรุ้งหายไปที่ขอบฟ้าหลินชีเยี่ยเปิดกล่องไม้ กลิ่นหอมแปลกประหลาดอันเข้มข้นก็โชยมากระทบจมูกทันที ท่ามกลางกล่องไม้ มีท้อสวรรค์ใสกิ๊กลูกหนึ่งนอนนิ่งอยู่ แผ่รัศมีล่อใจที่ยากจะต้านทาน‘ท้อสวรรค์?!’หลินชีเยี่ยรู้สึกตกใจเขายื่นมือออกไปแตะเบาๆ ที่ผิวของลูกท้อ‘มีความรู้สึกสัมผัส!’‘นี่คือท้อสวรรค์ของจริง!’ความเป็นไปได้บางอย่างแวบผ่านสมองของหลินชีเยี่ย เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มองไปที่หยางเจี่ยนแล้วเอ่ยปากด้วยความตกใจ “พระนางซีหวังหมู่เป็นของจริงงั้นเหรอครับ?!”“ข้าบอกไปแล้วว่า สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่อยู่นอกเหนือขอบเขตความสามารถของกระจกคุนหลุนไม่สามารถถูกบันทึกได้” หยางเจี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “พระนางก็เป็นหนึ่งในบรรดาสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น……”“พระนางแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรือครับ?”หลินชีเยี่ยนึกถึงภาพของห
