ญิงงามที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ“พระนางซีหวังหมู่และเง็กเซียนฮ่องเต้ ทั้งสองต่างก็เป็นผู้มีอยู่ที่ใกล้เคียงกับเทพสูงสุด รองจากซันซิงเท่านั้น”หยางเจี่ยนกล่าวเรียบๆ “ไม่เช่นนั้น เจ้าคิดว่าใครกันล่ะที่รักษาภาพฉายกาลเวลาในขอบเขตที่กว้างใหญ่เพียงนี้เอาไว้?”สีหน้าประหลาดใจของหลินชีเยี่ยยิ่งเข้มข้นขึ้นเขาคิดมาตลอดว่าเป็นตัวกระจกคุนหลุนที่รักษาภาพฉายนี้เอาไว้ แต่คิดดูแล้ว การจำลองและรวบรวมเงาของเทพต้าเซี่ยนับร้อยที่เข้าร่วมงานชุมนุมท้อสวรรค์ได้ในคราวเดียว……มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งจะทำได้โดยลำพัง?มีเพียงพระนางซีหวังหมู่ผู้อยู่รองจากซันซิงเท่านั้นที่จะมีพลังเช่นนี้ได้“แล้วพวกนางกำนัลล่ะ……”“นางกำนัลส่วนตัวของพระนางซีหวังหมู่ก็เป็นของจริงแน่นอน บึงเหยาที่ใหญ่โตขนาดนี้ จะให้พระนางดูแลเพียงลำพังได้อย่างไร”ได้ยินเช่นนั้น หลินชีเยี่ยถึงได้เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง“ดังนั้นก่อนหน้านี้ แม้ว่าผมจะไม่ลงมือ ตัวแทนของเทพภายนอกนั้นก็ไม่มีทางที่จะรบกวนงานชุมนุมท้อสวรรค์ได้ใช่ไหมครับ?”“บางสิ่งบางอย่าง ถ้าเจ้าเป็นผู้ทำ กับที่พระนางซีหวังหมู่ทำเอง มันไม่เหมือนกัน” หยางเจี่ยนมองเขาอย่างมีนัยสำคัญผู้ที่บุกรุกเข้ามาในงานชุมนุมท้อสวรรค์ เป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจากอาณาจักรเทพทางตะวันตกเท่านั้น หากพระนางซีหวังหมู่ผู้ซึ่งมีสถานะรองจากซันซิงลงมือเอง ก็คงจะดูไม่สมเกีย
