“เจ้าคิดอะไรอยู่?”งานชุมนุมท้อสวรรค์ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว เหล่าเทพเจ้ามากมายต่างทยอยกล่าวลาและจากไป ทั่วทั้งงานเลี้ยงเริ่มเงียบเหงาหยางเจี่ยนเห็นหลินชีเยี่ยนั่งเหม่อลอยอยู่ที่นั่งของตัวเอง จึงเอ่ยปากถามคนหลังจ้องมองไปยังบริเวณงานที่ว่างเปล่าตรงหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างงุนงง“งานชุมนุมท้อสวรรค์จบลงแล้ว……ทำไมภาพฉายช่วงนี้ยังไม่หายไป?”หากจุดประสงค์ของภาพฉายแห่งกาลเวลานี้มีไว้เพื่อข่มขวัญศัตรูที่บุกรุกเข้ามา วิธีที่ดีที่สุดควรจะเป็นการฉายซ้ำภาพงานชุมนุมท้อสวรรค์วันที่เหล่าเทพต้าเซี่ยมารวมตัวกันตอนนี้งานชุมนุมท้อสวรรค์จบลงแล้ว เหล่าเทพของต้าเซี่ยเกือบทั้งหมดกลับไปยังสรวงสวรรค์ หรือไม่ก็ไปประจำการตามตำแหน่งของตน จำนวนเทพของต้าเซี่ยที่อยู่ในเทือกเขาคุนหลุนมีน้อยมากหากมีศัตรูภายนอกบุกเข้ามาในตอนนี้ ก็เหมือนกับเจอที่ว่างเปล่าไม่ใช่เหรอ?หยางเจี่ยนเงยหน้ามองกระจกคุนหลุนที่แขวนอยู่บนท้องฟ้า “เมื่อกระจกคุนหลุนบันทึกภาพช่วงเวลาหลังงานชุมนุมท้อสวรรค์นี้ไว้ ก็ต้องมีเจตนาบางอย่างแน่นอน ทว่าความคิดของท่านผู้นั้น ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะคาดเดาได้ตามใจชอบ……”มีเจตนาอื่นงั้นเหรอ?หรือว่าจุดประสงค์ของกระจกคุนหลุนที่ฉายภาพแห่งกาลเวลานี้ออกมา ไม่ใช่แค่เพื่อข่มขวัญศัตรู? แต่ยังมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น?หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ยังคิดหาคำตอบไม่ได้ ตอนนี้เหล่าเทพของต้าเซี่ยในงานชุมนุมท้อสวรรค์
