ียงกันขนาดนี้นะ?”“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน ความรู้สึกที่ข้าสัมผัส เหมือนกับว่าต้าเซิ่งมาปรากฏตัวด้วยตนเอง……”“……”ในขณะที่เหล่าเทพต้าเซี่ยกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น หลินชีเยี่ยผู้ซึ่งบัดนี้ได้รับวิญญาณของต้าเซิ่งแล้ว ก็หรี่ดวงตาสีทองอร่ามลงเล็กน้อยเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของเขา“นี่คือคนที่เจ้าบอกว่าดูหมิ่นเทพต้าเซี่ยของเราหรือ?”วิญญาณของซุนหงอคงที่สิงอยู่ในร่างของหลินชีเยี่ย จ้องมองอันเดรที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเย็นชา พลังปีศาจรอบกายปั่นป่วนอย่างรุนแรง“ครับ”ซุนหงอคงขมวดคิ้ว ดวงตาสีทองกวาดมองไปทั่วสถานที่ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่กระจกคุนหลุนที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าดวงตาฉายแววเข้าใจ “กระจกคุนหลุน……ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”เขาหยุดชั่วครู่ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสงบ “ก็แค่ตัวแทนของเทพตะวันตกเท่านั้น……เจ้ารับวิญญาณของข้ามาแล้ว ก็ต้องแสดงแสนยานุภาพของเทพต้าเซี่ย การต่อสู้ครั้งนี้ เจ้าไม่เพียงแต่ต้องชนะเท่านั้น แต่ต้องชนะอย่างเด็ดขาด ชนะอย่างราบคาบ หลินชีเยี่ย ข้าขอถามเจ้า ตอนนี้……ต้องใช้เวลากี่ลมหายใจในการฆ่าเขา?”“……ยี่สิบลมหายใจ” ดวงตาของหลินชีเยี่ยฉายแววเด็ดเดี่ยว “ภายในยี่สิบลมหายใจ ผมจะต้องฆ่าเขาให้ได้!”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยก็กระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง พื้นหินหยกขาวแตกร้าวเป็นหลุมขนาดใหญ่ในทันที ร่างของเขาพลันวูบหายไปจากที่เดิม“ความสามารถด้านมิติอีกแล้วเหรอ?”อันเดรแค่นเสียงเย็นชา ดวงตาแห่งพื้นพิภพใต้เท้าเปล่งป
