วยความมุ่งร้ายนาจาพรวดพราดลุกขึ้นจากที่นั่ง ยื่นมือไปในอากาศว่างเปล่า หอกยาวสีแดงเพลิงพลันปรากฏในมือเขา “ไอ้หมาที่ไหนกล้ามาอวดดีเช่นนี้? คิดว่าต้าเซี่ยไม่มีผู้ใดหรือไร?!”“หยุด” หยางเจี่ยนเอ่ยปากห้ามนาจา“หยางเจี่ยน เจ้าทนได้หรือ?”“ที่นี่คืองานชุมนุมท้อสวรรค์ ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากลงมือก็ลงมือได้ ทุกอย่างต้องฟังคำสั่งของพระนางหวังหมู่” หยางเจี่ยนหรี่ตามองไปที่หลินชีเยี่ยแวบหนึ่ง “อีกอย่าง……เขาก็เหมือนกับหลินชีเยี่ย ทั้งคู่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในมิติเวลานี้ พวกเราตอนนี้เป็นแค่ภาพมายา ถึงลงมือก็ไม่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายได้”หลินชีเยี่ยมองอันเดรที่ยโสโอหัง ดวงตายิ่งเย็นชาลง เขารู้ว่าทำไมอันเดรถึงกล้าทำแบบนี้ ก็เพราะอีกฝ่ายมั่นใจว่าในภาพฉายกาลเวลาและมิติของเทือกเขาคุนหลุนนี้ เหล่าเทพต้าเซี่ยไม่สามารถลงมือกับตนได้และจนถึงตอนนี้ ผู้ที่ดูเหมือนจะมีร่างกายจริงๆ ก็มีเพียงนางกำนัลไม่กี่คนที่เข้ามาเท่านั้น แต่พวกเธอก็ไม่ใช่เทพระดับพลังก็ไม่ต่างจากหลินชีเยี่ยมากนักในสายตาของหลินชีเยี่ย การกระทำของอันเดรตอนนี้ เหมือนกับคนต่ำช้าที่กำลังยั่วยุเสือดุที่ติดกรง ไม่ได้ทำอะไรนอกจากอาศัยความแข็งแกร่งของกรงเหล็กเพื่อกล้าเยาะเย้ยและท้าทาย……มองดูใบหน้าที่เย่อหยิ่งนั้น หลินชีเยี่ยรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาเขารู้ดีว่าในงานชุมนุมท้อสวรรค์นี้ เหล่าเทพต้าเซี่ยไม่สามารถลงมือได้เด็ดขาด หากพวกเขาลงมือ ไม่เพียงแต่จะทำร้ายอันเดรไม่ได้
