แต่ยังจะทำให้ขวัญกำลังใจของฝ่ายตัวเองลดลงโดยเปล่าประโยชน์เขาสามารถจินตนาการได้แล้วว่า เมื่อเหล่าเทพต้าเซี่ยโกรธแค้นและลงมือ แต่กลับทำอะไรอันเดรไม่ได้ อีกฝ่ายจะมีสีหน้าน่ารังเกียจแค่ไหนถึงแม้จะรู้ว่าที่อยู่ที่นี่เป็นเพียงภาพฉายของเหล่าเทพต้าเซี่ยที่ไม่มีตัวตนจริง แต่เขาก็ยอมรับไม่ได้อย่างเด็ดขาดเหล่าเทพต้าเซี่ยเมื่อร้อยปีก่อน ได้สละพลังของตนเพื่อสิ่งมีชีวิตทั้งหมดของต้าเซี่ย และเข้าสู่วัฏสงสาร เขาจะยอมมองทุกท่านถูกดูหมิ่นได้อย่างไร?หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก ในดวงตาปรากฏจิตสังหาร เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง“เจ้าจะทำอะไร?” หยางเจี่ยนเห็นเขาลุกขึ้น จึงขมวดคิ้ว“พวกคุณลงมือไม่ได้” หลินชีเยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ “ผมจะไปฆ่าเขาเอง”“ระดับของเจ้าไม่เพียงพอ”“ไม่เพียงพอ แต่ก็ต้องฆ่า” หลินชีเยี่ยก้าวข้ามโต๊ะหินแล้วกล่าวอย่างสงบ “บางสิ่ง… ไม่สามารถถอยได้”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หยางเจี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่งแล้วถาม“มีโอกาสชนะเขากี่ส่วน?”“ถ้ามีแค่ผมคนเดียว โอกาสคงไม่ถึงสองส่วน แต่……”ในดวงตาของหลินชีเยี่ยมีประกายวาบขึ้นเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็นเขาเดินไปที่ด้านข้าง ประสานมือทั้งสองข้างคำนับซีหวังหมู่ที่อยู่บนที่นั่งหลักอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยเสียงดังว่า“สามัญชนหลินชีเยี่ย ขออาสาปราบมารร้ายผู้นี้แทนพระองค์”ท่ามกลางเสียงอาสาของเหล่าเทพจากต้าเซี่ย สายตาของซีหวังหมู่จับจ้องไปที่ชายหนุ่มโดยตรง ในดวงตางามมี
