้เขาเสียเวลาไม่ได้นะขอรับ!”
“คำพูดนี้เจ้าเมื่อวานก็พูดไปแล้ว เปลี่ยนคำพูดบ้างได้หรือไม่?” เซียวหย่วนซานแคะหู “ฝึกกายาจะมีความสำเร็จอะไรได้ ฝึกจนแทบตายก็คงจะถึงระดับเดียวกับเจ้านั่นแหละ ข้าถามเจ้า เจ้าสู้เก่งนักรึ? ทหารม้าหนึ่งหมื่น เจ้าต้านไหวรึ?”
เซียวอันอ้าปากค้างพูดไม่ออก ทหารม้าหนึ่งหมื่นที่เซียวหย่วนซานพูดถึง ย่อมไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่เป็นกองพันอักษรปฐมของตระกูลเซียว ซึ่งล้วนแต่เป็นทหารที่แข็งแกร่งที่สุด กองทหารม้าหนึ่งหมื่นก็เพียงพอที่จะเหยียบย่ำครึ่งเมืองได้แล้ว ไหนเลยที่เขาจะต้านไหว
“เหยียนเอ๋อร์ อย่าไปสนใจเขา พวกเราไปกันเถอะ” เซียวหย่วนซานดูเหมือนจะกลัวว่าเซียวอันจะมารบกวนความคิดของเซียวเหยียน จึงดึงมือเล็กๆ ของเขาแล้วจากไป
“ท่านลุงอัน ท่านอย่ากังวลไปเลยขอรับ” เซียวเหยียนโบกมือให้เซียวอัน ถึงแม้ชายผู้นี้จะนิสัยเคร่งขรึมและยึดติดกับกฎเกณฑ์ แต่ความห่วงใยที่เขามีต่อตนเอง เซียวเหยียนย่อมรับรู้ได้
“เหยียนเอ๋อร์…” เซียวอันอ้าปากอยากจะรั้งไว้ แต่เมื่อเห็นเซียวเหยียนที่ถูกดึงจากไปและหันกลับมายิ้มอย่างสดใสให้เขา ทันใดนั้น คำพูดที่มาถึงปากก็เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างอุดไว้จนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
‘จวน
