ขุนพลเทวะอันกว้างใหญ่ของเรา หรือว่าจะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ได้?’
คำพูดของเมื่อวานดูเหมือนจะดังก้องอยู่ในหูอีกครั้ง เซียวอันเงียบไป บางที…ในตอนนี้ เหยียนเอ๋อร์อาจจะมีความสุข อย่างน้อยเขาก็สามารถมีวัยเด็กที่มีความสุขได้…
สองร่างหนึ่งชราหนึ่งเยาว์หายวับไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงชายที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ หลังจากที่จ้องมองอยู่นาน เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ…
