ประสบการณ์ดุจเหินเมฆขี่หมอก เซียวเหยียนถูกเซียวหย่วนซานจูงมือ บินฉิวอยู่บนท้องฟ้า
เรือนต่างๆ ของจวนขุนพลเทวะพุ่งผ่านไปใต้ฝ่าเท้าอย่างรวดเร็ว เซียวเหยียนเห็นเหล่าสาวใช้คนรับใช้จากเรือนต่างๆ ที่ตื่นแต่เช้ามาตักน้ำทำอาหาร ยังเห็นท่านย่าใหญ่ที่ตื่นนอนแล้วกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน และฮูหยินห้าที่กำลังส่งลูกๆ ไปยังลานประลองยุทธ์ ตอนที่ถึงหน้าประตูยังคงกำชับอะไรบางอย่างอย่างห่วงใย…
ภาพเหล่านี้พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เซียวเหยียนอดที่จะทอดถอนใจไม่ได้ ไม่คิดว่าในช่วงเวลาที่ตนเองนอนตื่นสายเป็นประจำ โลกมนุษย์กลับมีสีสันถึงเพียงนี้
“กลัวหรือไม่?” เซียวหย่วนซานก้มหน้าลงถามอย่างเรียบเฉย
“กลัวความสูงรึขอรับ ก็พอไหวขอรับ” เซียวเหยียนกล่าว เขารู้สึกว่าใต้ฝ่าเท้าไม่ได้แตกต่างจากการยืนอยู่บนพื้นราบเลย ดูเหมือนจะมีพลังที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งคอยพยุงตนเองไว้ ลมหนาวของยามเช้าที่พัดมาปะทะหน้าก็เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างกรองไป มีเพียงลมเย็นสบายที่พัดผ่านใบหน้า ปลุกปอยผมให้ไหวเอน
เซียวหย่วนซานยิ้มเล็กน้อย “ข้าจะเร่งความเร็วแล้วนะ” พูดจบ เซียวเหยียนก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพลันพร่ามัวไป พริบตาเดียวก็เหินออกจากเมืองมรกต มุ่
